O Rosal. A Nosa Cultura

Programa da XXIII Festa do Cabaqueiro. O Rosal, 2010

2010-10-03T15:41:00.000-07:00

DÍAS 8, 9, 10, 11 e 12 DE OUTUBRO, 2010

PRAZA DO CALVARIO

O ROSAL ROCK ‘10
Día 8, a partir das 22:00 horas con este cartel:
Tres Trebóns e os Homes Sen Medo
The Inspectors
Santos Morcegos
The Winning Numbers

OBRADOIRO PARA NENOS/AS
Días 9 e 11, a partir das 17:00 horas, obradoiro para nenos/as de elaboración e pintado de tellas, goma eva e de reciclaxe.

FESTIVAL DE PANDERETEIRAS
Actuarán os grupos: Lirolai, Orballo, Río Folón e Ir e Vir.

II CAMPIONATO DE FUTBOLÍN “OS CABAQUEIROS” (9 e 10 de outubro)
Celebrarase durante os días 9 e 10 na Praza do Calvario a partir das 11 da mañá. Cóntase con catro futbolíns e un máximo de 25 parellas. O prazo de inscrición (10 € persoa) rematará o 5 de outubro.

Este ano, ademais, celebrarase un CAMPIONATO DE PLAYSTATION e haberá xogos de mesa como as cartas ou o parchís; e outros tradicionais como por exemplo a rá. Máis información no Departamento de Cultura e Turismo (986 62 50 00).

Así mesmo “Paco Blanco, artesán das filloas” o sábado e domingo preparará filloas á pedra.

DÍA 10: II FESTIVAL DE MÚSICA FOLK
Actuarán: Deixandar, O Son das Ondas e Virabombar de Caminha

DÍA 11: VERBENA E BAILE coas orquestras Atenas e Galilea

DÍA 12 DE OUTUBRO
Ás 12 horas, MISA Solemne, cantada pola Coral Ecos do Folón

CONCERTO de música ofrecido pola Banda de Música do Rosal

Ás 16.30 horas: Entrega de trofeos do II Campionato de Futbolín

A partir das 17 horas: XXIII FESTA DE LEMBRANZA “OS CABAQUEIROS”

Pregoeiro: D. José Manuel Bouzón Pintos, investigador, conferenciante e profesor.

DEMOSTRACIÓN DE OFICIOS
Cabaqueiro, talla en madeira e elaboración de xoias

EXPOSICIÓNS CULTURAIS
Pezas tradicionais do oficio de cabaqueiro e mostra colectiva de pintura, serigrafía e escultura de Basilio Calzado, Gemma Marqués, Carmen Gómez, Emilio Cabezas e Gerardo Rebagliate.

XVIII Feira do Viño do Rosal

2010-07-05T14:21:00.000-07:00

1.- GAÑADOR DO CONCURSO DE CARTEIS DA FEIRA DO VIÑO 2010

O guardés Miguel Rodríguez Amenedo gaña o concurso de carteis da XVIII Feira do Viño do Rosal.

A XVIII Feira do Viño do Rosal, que se celebrará os días 16, 17 e 18 de xullo na Praza do Calvario, e que reúne á maioría das adegas pertencentes a subzona do Rosal, xa ten cartel anunciador logo de que o xurado convocado ao efecto elixise para anunciar este evento o cartel presentado polo deseñador guardés Miguel Rodríguez Amenedo.

A Feira, que está consolidada, recibe anualmente, segundo os datos dos últimos anos, unha media de 30.000 visitas que degustan os viños que se producen nesta comarca, amparados na denominación de orixe Rías Baixas, pero tamén disfrutan dunha gran variedade de produtos típicos da zona e actividades paralelas que completan a oferta lúdica neses días centrais do mes de xullo.

2.- INAUGURACIÓN DA FEIRA

A mesma levarase a cabo o venres 16, ás 20:00 horas, no recinto feiral. A persoa encargada de inaugurar a Feira será o Conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas D. Agustín hernández Fernández de Rojas.

3.- ORZAMENTO FEIRA

Sobrepasou os 49.000€ na pasada edición.

Gastos principais: publicidade, iluminación e son, decoración, persoal, stands e carpas, ambientación musical...

Ingresos: achega do concello e subvencións de varias institucións (Consello Regulador, Deputación Provincial, Consellería de Medio Rural, Dirección Xeral de Turismo e Cámara de Comercio de Tui) e venda de cataviños.

4.- DISPOSICIÓN DO RECINTO FEIRAL

Na Praza:
Stands: entre 11 adegas, 1 de produtos vexetais e o Consello Regulador
Carpas: produtos gastronómicos (polbo, carne ó caldeiro, empanada, postres caseiros, embutidos...)

No centro da praza: Información e venda de cataviños

5.- AMBIENTACIÓN MUSICAL

Venres, a partir das 22:00: Charanga Nova Cubana
Sábado, a partir das 20:30 horas: Charanga Apeles
Domingo, a partir das 20:30 horas: Charanga Vaite Xa

6.- SERVIZO GRATUÍTO DE TRANSPORTE

Igual que en edicións anteriores, haberá un servizo gratuíto de transporte entre A Guarda e O Rosal con saída da Guarda a partir das 21:30 horas o venres e a partir das 19:30 o sábado e o domingo; os autobuses sairán “ás medias” da Guarda e a “en punto” do Rosal ata as 2:00 da mañá, agás o domingo que rematará ás 00:00 horas.

7.- STANDS PREVISTOS

1. Pedregales
2. Aldea de Abaixo
3. Quinta Couselo
4. Lar do Vieira
5. Santiago Ruiz
6. Lagar de Fornelos
7. Valmiñor
8. Terras Gauda
9. A Rosaleira; produtos vexetais envasados.
10. Consello Regulador
11. Remesal
12. Ruta do Viño Rías Baixas

8.- PRODUTOS GASTRONÓMICOS PREVISTOS

1. Restaurante Xantar
2. Restaurante Xeito
3. Restaurante O Cangrexal
4. Restaurante O Roxo
5. Mundo Albariño
6. María Teresa Piñeiro Romero
7. Sebastián Guerreiro Carnero
8. Restaurante “A Granxa”

PROGRAMA DA FEIRA 2010

Venres, 16 de xullo

20:00 Inauguración a cargo do Conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández Fernández de Rojas.

20:30 Visita ós expositores e degustación de viños do Rosal

22:00 Actuación da Charanga Nova Cubana

Sábado, 17 de xullo

10.00 Curso de cata na extensión agraria.

11:00 Apertura do recinto feiral

20:00 Actuación da Charanga Apeles

Domingo, 18 de xullo

11:00 apertura do recinto feiral

20:00 Actuación da Charanga Vaite Xa

24:00 Clausura da Feira

9.- ACTIVIDADES DURANTE A FEIRA

A - Exposicións Culturais do 16 ó 25 de xullo

Do 16 ó 25 de xullo EXPOSICIÓNS CULTURAIS:
• Exposición de Cadros pintados en cerámica (César Táboas Franco)
• Exposición de Esculturas de Cerámica (Rogelio Fortes Alonso)

B – Exposición Filatélica do 16 ó 18 de xullo

Do 16 ó 18 de xullo XVII Exposición FILATÉLICA a cargo do Grupo Filatélico e Numismático VAL DE O ROSAL. O Grupo Filatélico, igual que nas demais edicións, realizou un cuño especial conmemorativo do evento. Este cuño estamparase na correspondencia que saia do Rosal durante os días da Feira.

Deixa o teu comentario, a túa opinión ou idea

2010-06-23T15:50:00.000-07:00

Lembramos que Noticias O Rosal é unha web "INDEPENDENTE E APOLÍTICA". Agradecemos o envío de certos escritos para que os publiquemos, pero recalcamos que a nós tan só nos move a CULTURA e o AMOR polo Rosal.

¡Agardamos contar con vós.. .... e por suposto coa vosa opinión e ideas!

¡Graciñas e saúdos!

Programación cultural xuño 2010 no Rosal

2010-06-01T07:58:00.000-07:00

Facede clic sobre a imaxe para ampliar a información.

Programa das Festas de San Isidro 2010 no Rosal

2010-05-13T13:00:00.000-07:00

FESTAS DE SAN ISIDRO LABRADOR
PATRÓN DOS AGRICULTORES

Os días 15 e 16 de maio de 2010

SÁBADO 15
Ás 21 horas, Verbena coa orquestra “Nueva Moda” e o grupo “Arena” que se prolongará ata altas horas da madrugada.

DOMINGO 16
Ás 10 da mañá fará a súa entrada o grupo “A Boalleira” de A Gándara.
Ás 12, Misa Solemne con Sermón e Procesión.
Xa de tarde e ás 19 horas, actuación de “Os Carunchos” que actuaron en TVG.
Ás 20 horas Gran Subasta de produtos típicos, coa actuación do grupo de pandereteiras “Río do Folón”, de Fornelos.
Seguidamente, Gran Verbena a cargo da orquestra “Costa Blanca”.
Dende a Comisión de Festas indican que o recinto estará cuberto.

Programación Cultural do Rosal. Meses de maio-xuño, 2010

2010-05-11T09:54:00.000-07:00

MAIO

-DÍA 15:

CINE. Proxección de curtos dixitais do ciclo: A lingua animada. Literatura galega na animación:
“ A escola das areas”, “A xaguarana”, “Alistán, o demo Oveiro”, “Good night mon ami”, “Ignotus”, “Meigallos, sombras e papas de arroz” e “Os defuntos falaban Castelao”.
Lugar: Auditorio Municipal ás 19:30 horas.

-DÍA 17:

Celebración do DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2010. Este ano dedicado ao poeta UXÍO NOVONEYRA. Haberá actuacións musicais, mencións biográficas e lectura de poesías do autor homenaxeado.
Lugar: Praza do Calvario durante todo o día.

-DÍA 22:

DANZA. Paula Cobián Escola de Danza presenta o espectáculo “TODO DANZA”
Lugar: Auditorio Municipal ás 21:00 horas.

-DÍA 29:

·CONTACONTOS. “Os contos de Pablísimo” no Rincón do Conto.
Lugar: Biblioteca municipal ás 12:00 horas.
·DEPORTE: Exhibicións de actividades deportivas
Lugar: Pavillón Municipal de Deportes ás 18:00 horas
·MÚSICA. Concerto XXIV Aniversario da Banda de Música da Agrupación Musical do Rosal.
Lugar: Auditorio municipal ás 21:00 horas.

XUÑO

-DÍA 5:

MÚSICA. Concerto de NORDESTINAS, música Folk Jazz Fusión, dentro da programación cultural Xacobeo 2010.
Lugar: Auditorio Municipal ás 21:00 horas.

-DÍA 11:

TEATRO. O alumnado do Colexio Manuel Suárez Marquier presenta a obra: “COMEDIA BÍFIDA”.
Lugar: Auditorio Municipal ás 21:00 horas.

-DÍA 12:

CINE. Proxección da película de acción: “GLORIA”
Auditorio Municipal ás 19:30 horas

-DÍA 19:

MAXIA. Cayetano Lledó presenta o espectáculo “Pequena feira máxica”
Lugar: Auditorio Municipal ás 21:00 horas.

-DÍA 26:

MÚSICA. Audicións musicais de fin de curso do alumnado da Escola de Música da Agrupación Musical do Rosal.
Lugar: Auditorio Municipal ás 20:30 horas.

Normas de comportamento deste chat-taboleiro de anuncios

2010-02-21T05:53:00.001-08:00

NORMAS DE COMPORTAMENTO

EN GALEGO

Ao entrar e saír do chat-taboleiro

Considérase unha falta de educación chegar a un sitio novo e non saudar, non só no chat senón na vida real, así que é máis que recomendable ser educado e cortés ao comenzar e finalizar a charla.

Intenta escribir con todas as letras

Isto non é un móbil, aquí non hai espazo limitado, así que intenta escribir sen abreviaturas e nunha linguaxe normal para que todo o mundo te poida entender.

Normas básicas de comportamento

·É un costume nos chats que escribir en maiúsculas equivale a gritar. Non abuses das maiúsculas agás para casos moi concretos, o resto da xente o agradecerá.

·Non acosar, violentar, insultar, ameazar ou causar molestias a calquera outro usuario ou a un terceiro.

·Non enviar a través do chat ningunha información, datos, textos, enlaces, comunicados ou calquera outro material considerado ilegal, perxudicial, ameazador, abusivo, hostil, difamatorio, obsceno; radical ou eticamente incorrecto, ou referencias discriminatorias sobre tendencias sexuais.

Non é ouro todo o que reluce

·Ten en conta que o que di ou afirma un usuario non ten por que ser certo.

·Sé cauto co que contas, coas informacións que poidas facilitar e co que poidas crer do que contan outros usuarios.

Todos fomos principiantes algunha vez

Sempre hai unha primeira vez para todo, polo tanto, se outro usuario fixera algo mal, axúdalle, faille notar o seu erro nunha conversación privada e non se te esqueza que é moi probable que ese erro xa o cometera con anterioridade.

O chat-taboleiro está en período de probas e pretende ser -ademais dun lugar de unión e achegamento entre as persoas que están na vila e as que están fóra- un sitio de lecer e esparcimento, de cultura, de amizade...

Por todo isto lembramos que Noticias O Rosal é un blog independente e apolítico, que rexeita o "danoca" e que contará para esta nova sección cun moderador que se encargará de que, quen non cumpra estas pequenas normas, sexa automaticamente amoestado ou en caso de persistencia, finalmente eliminado do servizo.

Agardando que o chat-taboleiro de anuncios sexa de utilidade, recibide un cordial saúdo.

J.R.M.B.

Coordinador de Noticias O Rosal / A Comarca

NORMAS DE COMPORTAMIENTO

EN CASTELLANO

Al entrar y salir del chat-tablón
Se considera una falta de educación llegar a un sitio nuevo y no saludar, no sólo en el chat sino en la vida real, así que es más que recomendable ser educado y cortés al comenzar y finalizar la charla.

Intenta escribir con todas las letras

Esto no es un móvil, aquí no hay espacio limitado, así que intenta escribir sin abreviaturas y en un lenguaje normal para que todo el mundo te pueda entender.

Normas básicas de comportamiento
·Es una costumbre en los chats que escribir en mayúsculas equivale a gritar. No abuses de las mayúsculas salvo para casos muy concretos, el resto de la gente te lo agradecerá.

·No acosar, violentar, insultar, amenazar o causar molestias a cualquier otro usuario o a un tercero.

·No enviar a través del chat ninguna información, datos, textos, enlaces, comunicados o cualquier otro material considerado ilegal, perjudicial, amenazador, abusivo, hostil, difamatorio, obsceno; racial o éticamente incorrecto, o referencias discriminatorias sobre tendencias sexuales.

No es oro todo lo que reluce
Ten en cuenta que lo que dice o afirma un usuario no tiene por qué ser cierto. Sé cauto con lo que cuentas, con las informaciones que puedas facilitar y con lo que puedas creer de lo que cuentan otros usuarios.

Todos hemos sido principiantes alguna vez
Siempre hay una primera vez para todo, todos hemos sido, alguna vez, principiantes. Por lo tanto, si otro usuario hiciera algo mal, ayúdale, hazle notar su error en una conversación privada y no se te olvide que es muy probable que ese mismo error ya lo haya cometido con anterioridad.

El chat-tablón está en período de pruebas y pretende ser -además de un lugar de unión y acercamiento entre las personas que están en la villa y las que están fuera- un sitio de ocio y esparcimiento, de cultura, de amistad...

Por todo esto recordamos que Noticias O Rosal es un blog independente y apolítico, que rechaza lo "danoca" y que contará para esta nueva sección con un moderador que se encargará de que, quien no cumpla estas pequenas normas, sea automáticamente amonestado o en caso de persistencia en su actitud, finalmente eliminado del servicio.

Esperando que el chat-tablón de anuncios sea de utilidad, recibid un cordial saludo.

J.R.M.B.

Coordinador de Noticias O Rosal / A Comarca

In memoriam, por Manuel José Fernández Gómez

2010-01-17T07:46:00.000-08:00

Yo que te vi nacer, que recuerdo con añoranza tus débiles ramas donde ataba las cuerdas de la gamela cuando venía de pesca o de caza, o simplemente de dar un paseo por el río. Con el paso del tiempo las arenas acumuladas a tus pies y tu cuerpo enriquecido por las aguas del Tamuxe fueron separándonos, pero tú seguías allí como un faro en ese puerto de abrigo. Después fuiste la sombra y el abrigo de las tardes de verano. Debajo de tus ramas nos refugiábamos en las tardes calurosas, artistas, mayores, niños… y tú, modestamente, te dejabas querer y abrías tus ramas como brazos amorosos para recogernos debajo de ti, humilde, sencillo, pero majestuoso con el orgullo de estar en un sitio privilegiado. Ahora, con la excusa de la sin razón, te han cortado. Tu tronco cercenado queda de recuerdo como una lápida imperecedera en el terreno, y los que hemos disfrutado de tu existencia te guardamos en nuestro recuerdo y nos preguntamos... ¿por qué? ¿qué mal hacías? y pedimos a Dios que de tu bravura, de tu lucha por la vida día a día, vuelvas a resurgir y así, pese a quien pese, volvamos a disfrutar, si no nosotros, las futuras generaciones de ti. Nos vas a faltar, te echaremos de menos.

Manuel José Fdez. Gómez “Machote”

Bases do Concurso de Entroido do Rosal 2010

2010-01-12T08:48:00.000-08:00

CONCURSO DE CARROZAS, COMPARSAS, GRUPOS E DISFRACES INDIVIDUAIS

BASES

PRIMEIRA.- O Concello do Rosal convoca o tradicional concurso de carrozas, comparsas, grupos e disfraces individuais que se celebrará con motivo do Entroido 2010 o domingo, 14 de febreiro, ás 11:30 horas.

O desfile percorrerá a rúa Ramón Franco (desde o cruce coa Lomba) e a rúa Julio Sesto (ata a rotonda da Feira).

SEGUNDA.- A inscrición dos participantes farase no Rexistro do Concello, en impreso normalizado para este fin, ata as 13:00 h. do día 13 de febreiro.

Xunto coa solicitude de inscrición, deberán achegar:
- Maiores de idade: fotocopia do DNI.
- Menores de idade: fotocopia do DNI da persoa que os represente e autorización para participar no concurso.
- Unha breve descrición do disfrace que se presenta a concurso, facendo constar tamén o número de acompañantes e o nome do grupo.

As persoas que non presenten solicitude no rexistro xeral tamén poderán participar no desfile pero non terán opción a premio.

TERCEIRA.- As modalidades que poderán participar no concurso son:

- Carroza: Considéranse carrozas un grupo de polo menos 6 persoas representando algún tema enriba dun móbil (carro, tractor, motocultor). O condutor poderá ou non ir incluído, déixase a criterio dos participantes.
- Comparsa: Participarán no grupo un mínimo de 10 persoas.
- Grupo: Participarán un número de 3 a 9 persoas
- Individual: Fará constar o nome do disfrace e da persoa que se presenta (inclúense nesta categoría, a parella de disfraces que pola súa condición requiran participar xuntos, e considérase incluído na categoría xuvenil-adulto, cando un deles teña máis de 12 anos).
Inclúense nesta categoría as modalidades de:
- Infantil, ata 12 anos - Xuvenil-adulto, a partir de 13 anos

CUARTA.- A cualificación das carrozas, comparsas, grupos e disfraces individuais será determinada polo Xurado do concurso, que estará formado por un Presidente (a concelleira de cultura ou a persoa en quen delegue) e cinco vogais en representación das entidades socioculturais do Concello, que serán nomeados pola Concellaría de Cultura actuando como secretario/a o de menor idade.

QUINTA.- Cada membro do Xurado calificará de 1 a 10 cada carroza, comparsa, grupo e disfrace individual participante. No suposto de empate, procederase a unha segunda puntuación.

SEXTA.- Concederanse os seguintes premios:

A) CARROZAS:

1º PREMIO……...……………………………………...…250 €
2º PREMIO ………………………………………………..190 €
3º PREMIO ………………………………………………..160 €

B) COMPARSAS:

1º PREMIO ………………………………………………. 200 €
2º PREMIO ………………………………………………..175 €
3º PREMIO ………………………………………………..150 €

C) GRUPOS:

1º PREMIO………………………………………………... 150 €
2º PREMIO……………………………………………….…100 €
3º PREMIO…………………………………………………. 75 €

D) INDIVIDUAIS:

INFANTIL:

1º PREMIO …………………………………………………100 €
2º PREMIO …………………………………………………. 75 €
3º PREMIO …………………………………………………. 60 €

XUVENIL-ADULTO:

1º PREMIO …………………………………………………100 €
2º PREMIO …………………………………………………. 75 €
3º PREMIO …………………………………………………. 60 €

Os premios poderán ser declarados desertos polo Xurado do Concurso.

SÉTIMA.- A entrega de premios terá lugar o mesmo día de celebración do Entroido: unha vez feita a avaliación polo Xurado, o secretario fará público o resultado, mediante a lectura da acta correspondente.

OITAVA.- A participación no concurso supón a aceptación de todas e cada unha das presentes bases, sendo a decisión do Xurado inapelable.

O Rosal, 12 de xaneiro de 2010
O ALCALDE
Jesús Mª Fernández Portela

Actos relixiosos na honra da Virxe da Saúde e San Brais

2010-01-11T02:44:00.000-08:00

Venres 22 de xaneiro:

Comezo da Novena Solemne.

Dende o 22 ata o 30 de xaneiro, ás 17:30 horas, Rosario, Novena Solemne e Misa cantada á Virxe da Saúde. Os sábados 23 e 30, a Novena se adianta ás 17 horas.

Martes 2 de febreiro:

Virxe da Saúde. Bendición Candelas.

Ás 10 da mañá e ás 6 da tarde, misas rezadas. Ás 11:30 horas, Misa solemne na honra da Virxe.

Mércores 3 de febreiro:

San Brais. Bendición do Pan.

Ás 10 da mañá e ás 6 da tarde, misas rezadas. Ás 11:30 horas, misa solemne na honra a San Brais.

Sábado 6 de febreiro:

Celebración solemne de San Brais, bispo e mártir. Ás 10 e 11 da mañá e 6 da tarde, misas rezadas. Ás 12, misa solemne na honra de San Brais con sermón e procesión solemne.

Domingo 7 de febreiro:

Celebración solemne da Virxe da Saúde. Ás 9, 10 e 11 da mañá e 6 da trade, misas rezadas. Ás 12, misa solemne na honra da Virxe da Saúde con sermón e grandiosa procesión.

NOTA: Todos os días da Novena haberá un confesor á disposición dos romeiros e devotos. Así mesmo, na capela de ofrendas se disporá de velas grandes e pequenas de promesa, exvotos de cera e velóns de ofrenda.

O venres 12 de febreiro, ás 17:00 horas, se celebrará o Funeral Solemne por todos os romeiros devotos falecidos no ano anterior e ata a actualidade.

Mensaxe de Manuel Sobrino Senra

2010-01-05T11:12:00.000-08:00

Velaquí vos deixamos a mensaxe de indignación e tamén de solicitude de axuda do noso amigo Manuel Sobrino Senra, coordinador de Terrorismo Ambiental, en referencia a un canciño perdido -ou abandonado- na Guarda o luns:

"Ayer, lunes 4 de enero, a eso de las 20:00 h. de la tarde, apareció un perrito al lado de nuestra casa. Era de noche y apenas se veía, por lo que tardamos un rato en darnos cuenta de lo que pasaba. Nos acercamos y pudimos comprobar que efectivamente, un perro con mal aspecto, cansado y débil se tambaleaba de un lugar a otro, desorientado, muy cerca de la carretera, amenazado por el paso continuo de los coches. Después comprendimos que su paso lento y torpe se debía a una visible cojera. Tal vez alguno de los coches le golpeara una pata. Su aspecto era descuidado... ¿Cúanto tiempo llevaría vagando solo por las calles? No lo sabemos. Lo que sí podemos asegurar con certeza es que de no haberlo visto y recogido mi padre a tiempo, apenas le quedarían unos minutos de vida antes de que algún coche se lo llevara por delante. Al poco tiempo lo metimos en nuestra casa. Le dimos de comer (debía de estar hambriento porque practicamente "devoraba" todo) y de beber. Con más tranquilidad, hoy por la mañana pudimos verlo por fin, con la luz del día. Ya apenas cojea. Aunque todavía le tenemos que dar un buen baño, peinarlo y ponerlo un poco más "guapo". De ahí que en las fotos no salga demasiado favorecido :). No sabemos de quien puede ser, ni si se escaparía de alguna casa cercana, o si por el contrario fue cobardemente abandonado por alguien. La gran mayoría de mis contactos sois de A Guarda o alrededores, y quien sabe, tal vez así tengamos suerte y este mensaje llegue al antiguo amo del animal, o a algún familiar cercano de este, y puedan recuperarlo. Eso sería lo ideal. La otra opción sería encontar algún alma caritativa que realmente quiera quedarse con él, y darle una segunda oportunidad. El perro parece un poco viejo, quizá un pelín sordo. Pero esto no debe ser motivo para rechazarlo. ¡Todo lo contrario! ¡Es muy bueno y se merece lo mejor! El animal apareció en Salcidos, por la zona del Coruto Vello, en la carretera general. (Calle Diego Antonio González). Para cualquier cosa no dudéis en agregarme. También podéis poneros en contacto conmigo vía e-mail:

manuelsobrinosenra@hotmail.com ...

o por móvil 600 296 369.

¡¡Gracias por vuestra colaboración!! ;)"

Manuel Sobrino Senra

A Guarda, 5 - I - 2010

Entrevista a Robert e Kristen. Noticias O Rosal

2009-12-27T15:34:00.000-08:00

Concesión do "Título de Villa" para O Rosal, 1879

2009-12-15T07:43:00.001-08:00

En la Consistorial de la Villa de Rosal a veintiocho de diciembre de mil ochocientos setenta y nueve, reunidos en Sesión Extraordinaria los Srs. Concejales que al final firman, bajo la Presidencia del Sr. Alcalde D. Anselmo Álvarez Carrera, se declara abierta la misma, y leída el acta de la anterior, fue aprobada. Por el Sr. Presidente se manifestó a la Corporación, que el objeto de esta reunión extraordinaria era, como en las circulares de convocatoria se anunciara, pasar a dar cuenta del Real Decreto fecha 16 del que cursa, inscrito en la Gaceta de Madrid (*1) del 23 del mismo, por el que S.M. el Rey (Q.D.G.) (*2) se ha dignado conceder el Título de Villa a este Pueblo del Rosal, cuyo Real Decreto que de orden del repetido Sr. Alcalde Presidente se leyó por mi infrascrito Secretario al Ayuntamiento dice así:
“QUERIENDO DAR UNA PRUEBA DE MI REAL APRECIO AL PUEBLO DEL ROSAL, PROVINCIA DE PONTEVEDRA, POR SU IMPORTANCIA AGRÍCOLA E INDUSTRIAL Y AUMENTO DE SU POBLACIÓN, ASÍ, COMO POR SU CONSTANTE ADHESIÓN A LA MONARQUÍA CONSTITU-CIONAL, VENGO EN CONCEDER EL TÍTULO DE VILLA. DADO EN PALACIO A DIECISEIS DE DICIEMBRE DE MIL OCHOCIENTOS SETENTA Y NUEVE. ALFONSO. EL MINISTRO DE LA GOBERNACIÓN FRANCISCO ROMERO Y ROBLEDO.”
Terminada su lectura que el Ayuntamiento escucha con vivas muestras de gratitud y placer, el Sr. Alcalde levantándose de su asiento da un enérgico viva a S.M. el Rey que fue contestado con ardiente entusiasmo por la Corporación poniéndose también en pie. A continuación, dicho Sr. Alcalde propone al Ayuntamiento que sin pérdida de tiempo y aprovechando la circunstancia de haber hoy numerosísima concurrencia de pueblo en la Sala, con motivo de anunciarse al público tan fausta nueva con voladores (*3), música y charanga, al fin de que el pueblo se regocije y tome parte activa en el contento y satisfacción que esta GRACIA de S.M. infunde en los corazones de los habitantes de este Distrito entusiastas de sus glorias patrias y amantes sinceros de la Monarquía Constitucional, a cuyos leales sentimientos que jamás desmintieran ….? que a tal Real munificencia de S.M. debe hoy este Municipio el Regio fervor que embarga de noble orgullo y profundo reconocimiento los pechos de todos los Señores que le constituyen. Propone también que a fin de que la Corporación, para dar mayor realce y brillo a las fiestas, pueda asistir todo el día al frente del Pueblo presidiéndola una vez que las casas de los Señores Concejales están distantes se tenga una comida para todo el Ayuntamiento. Este de……? con cuanto profundo……?digna Presidente y ……..? Por los levantados? pensamientos que acaba de expresar ACUERDA de celebrarse hoy este feliz acontecimiento con multitud de fuegos, música y charanga al que tocaran todo el día de verdadera fiesta municipal, para que el pueblo de divierta y solaz; dando a así natural expansión a su legítima alegría, y que el mismo Ayuntamiento presida esa Fiesta cívica para demostrar al pueblo el contento que lo anima a cuyo objeto, el Señor Presidente a la cabeza de la Corporación participará a aquel desde el balcón de esta Consistorial la Gracia que S.M. le otorgó, concluyéndose con tres vivas al Rey que la Corporación repetirá secundando de ese modo el pueblo también, rompiendo inmediatamente después la música la Marcha Real cuyos acordes se confundirán con el estruendo de las bombas de palenque, ondeándose además la bandera nacional en la fachada de esta repetida Consistorial, ACUERDA así bien que le comunique la …? Real gracia al Sr. Juez Municipal de este término y Párroco de Distrito, para que en lo sucesivo tratándose del Rosal le den el título de Villa con el que encabezarán los documentos que a este pueblo se refieran o se otorguen, como desde hoy, principiando por la presente acta lo practicará el Ayuntamiento. ACUERDA por último tomar una modesta comida, dadas las circunstancias de estar lejos las casas de los Señores del Ayuntamiento, y que todos los gastos así como de la comida como de los fuegos, música y charanga, se satisfagan con cargo al Capítulo 1º (*4), Atº 80 del Presupuesto del Municipio del corriente año económico; facultando al Señor Presidente para llevar a efecto este acuerdo en todas sus partes, y para que expida el libramiento de pago (*5)de los gastos que se ocasionen. Con todo lo cual, se dio por terminada la sesión firmando su acta los Señores Concejales asistentes después del Sr. Alcalde de que yo Secretario certifico.

Firmado: Manuel Álvarez.- Joaquín Mª López.- Manuel Alonso.- Juan Alonso.- Benito Fernández.-José Manuel Vicente.- Juan Fco. González.- Ramón Lorenzo.- Bernardo Alonso.-Francisco Fernández.- José Yáñez Salgado.

(*..) NOTAS DE AUTOR:
(*1).- Hoy B.O.E.
(*2) Alfonso XII
(*3) VOLADORES: Cohete de fuegos artificiales que se lanza al aire.
(*4).- Pese a los años transcurridos y nuevos sistemas contables, el Capítulo 1º sigue existiendo en la contabilidad municipal como gastos del Alcalde, Corporación y representación municipal.
(*5) Igualmente que el punto anterior dicha definición sigue usándose actualmente, o como “mandamiento de pago”

Remitido por MANUEL JOSÉ FERNÁNDEZ GÓMEZ (Machote), a día 16 de decembro de 2009, conmemorando o 130 aniversario de dita concesión.

Solicitude do "Título de Villa" para O Rosal

2009-12-15T07:16:00.000-08:00

Este escrito, que foi remitido amablemente á nosa redacción por Manuel José Fernández Gómez (Machote), transcribímolo tal cual o recibimos: "En la Consistorial del Rosal (*1) a diecisiete de noviembre de mil ochocientos setenta y nueve reunidos los señores Concejales que al final firman, bajo la Presidencia del Sr. Alcalde D. Anselmo Álvarez Carrera, se declara abierta la sesión y leída el acta de la anterior fue aprobada. Por el Sr. Síndico (*2) se manifiesta a la Corporación, que habiendo el Ayuntamiento que funcionaba el año pasado de 18..4, solicitando de S.M. La Reina que era entonces Dª Isabel 2ª (*3) se dignara conceder el Título de Villa á este pueblo del Rosal, por hacerse acreedor de ella las circunstancias especiales que le adornan, cuales son, el hallarse situada en el fondo del pintoresco y feracísimo valle y Distrito del que su florido nombre, compuesto aquel de 3871 habitantes de hecho y 4087 de derecho; que reúne todos los elementos que pueden contribuir al desarrollo de su prosperidad y riqueza, y a que se formen en él un gran pueblo urbano, siguiendo la marcha que constituye ya el hermoso caserío ordenadamente agrupado que circunda esta espaciosa plaza consistorial, al frente de la qué ostenta el más suntuoso y magnífico Templo de tres naves de arte Hispano?; después de la Catedral de Tuy; que cuenta con infinidad de tiendas de tejidos y abacería (*4) surtidos en forma de satisfacción con exceso las necesidades del vecindario, con más variados puestos públicos de bebidas, carnicería, panadería, numeroso Clero, tres Curas, Párroco de provi….? Ordinaria, uno de ellos titulado Abad Rector, abundante y concurrido mercado semanal, y Feria de toda clase de ganados cada mes (*5) y constante tráfico de sus habitantes en diferentes ramas de la industria, por esta circunstancia y otras más que le dan renombre y celebridad en la mayor parte de España, siendo una de ellas el despejo y valor natural de sus hijos que hace existan en la actualidad en el Ejército ocho Jefes y Oficiales salidos todos de la Clase de Tropa, acendrada Fidelidad de sus moradores a la Monarquía que defendieron con heroica bravura en la pasada guerra de la Independencia; (*6) su constante adhesión al Trono Constitucional y Autoridad legítima, y por último la proverbial cordura y moralidad de los mismos, que con admirable sorpresa de propios y extraños, hace que jamás se cometiese un crimen, y a pesar de las frecuentes y numerosas reuniones que tienen, tanto en Ferias como en mercados y romerías. Por todas las referidas circunstancias, repite, es digno este Pueblo de llevar con orgullo en título de Villa, y en su consecuencia propone al Ayuntamiento que imitando este la conducta del anterior año 18..4, se sirva acordar que se eleve reverente exposición a S.M. el Rey (Q.D.G.) para la obtención de esta gracia, y se incluye nuevo expediente al intento, si preciso fuese y se hubiera extraviado él que se formó ya en aquel año.
El Ayuntamiento, en un todo con lo propuesto por el Sr. Síndico, ACUERDA se redacte acta continuada exposición a S.M. el Rey suplicándole se digne conceder aquel la gracia, cuya instancia firmará hoy mismo el Ayuntamiento, y facultando además al Sr. Alcalde Presidente y Señor Síndico para que en nombre de la Corporación practiquen, con objeto de poder ….? la reiterada gracia de Título de Villa a este Pueblo de Rosal, cuantas diligencias sean precisas, incluyendo también el oportuno expediente, al que y exposición a S.M. darán el debido curso.
El Ayuntamiento acuerda que una vez se halla ya reparada en lo posible esta Casa Consistorial, se vuelva a celebrar en ella Sesiones como sucede en la presente. (*7)
Con lo cual, y no habiendo por hoy más asuntos de que tratar, se dio por terminada la Sesión cuya acta firman los Señores Concejales asistentes después del Sr. Alcalde, de que yo Secretario certifico.

Firmado: Anselmo Álvarez.- Joaquín Mª López.- Manuel Álvarez.- Juan Alonso.- José Manuel Vicente.- Benito Fernández".

(*..) NOTAS DEL AUTOR
(*1).- Cabe destacar que con el paso de los años al nombre original del Ayuntamiento se le fue agregando el artículo “EL” o posteriormente normalizado ”O” al que realmente es el nombre original ROSAL. Ni “O Rosal” , ni “El Rosal”, sino únicamente “ROSAL”.
(*2).- SÍNDICO: Persona elegida por la comunidad para velar por sus intereses.
(*3).- ISABEL II fue reina de España desde 1833 al 1868, nació en Madrid el 10/10/1830 y murió en Paris el 09/04/1904, abdicando a favor de su hijo Alfonso XII el 25/06/1870 quien concedió el Título de Villa a “Rosal”.
(*4).- ABECERÍA: Establecimiento de venta al por menor de aceite, vinagre, legumbres secas etc.
(*5) CAMPO DE LA FERIA: En el cruce de la carretera de Fornelos y el Cementerio.
(*6) GUERRA DE LA INDEPENDENCIA: Comenzó en 1808 hasta 1814.
(*7) Se presume sea las primeras obras de acondicionamiento del Ayuntamiento. (Constaba de entrada con dos oficinas, patio trasero, cárcel de dos celdas, escalera a la parte superior donde estaba el despacho de la Alcaldía, Salón de Sesiones y aprovechamiento de la balconada en oficinas.)

Programa da XVII Feira do Viño do Rosal 2009

2009-07-15T13:53:00.000-07:00

VENRES 17 DE XULLO
20:00 h - Inauguración da Feira
20:30 h - Visita aos expositores e degustación de viños do Rosal
22:00 h - Charanga Apeles

SÁBADO 18 DE XULLO
11:00 h - Apertura do recinto feiral
11:00 h - Cata comentada a cargo da consultora de viños, Cristina Alcalá
Dirixido a profesionais da enoloxía e adegueiros. Información e inscricións na Oficina Agraria Comarcal do Rosal e no teléfono 986 625166
Pola tarde II Torneo Minifútbol Feira do Viño no Campo de Fútbol da Mata
20:00 h - Charanga Air Jalisia

DOMINGO 19 DE XULLO
11:00 h - Apertura do recinto feiral
20:00 h - Charanga Charandonga
24:00 h - Clausura da Feira
Nesta XVII Feira do Viño do Rosal participarán a maioría das bodegas da Subzona do Rosal con Denominación de Orixe Rías Baixas, así como diversos postos de produtos gastronómicos. Estes días tamén terán lugar distintas exposicións culturais como vén sendo costume:

Do 17 ao 19 de xullo:

XVI Exposición Filatélica: Grupo Filatélico e Numismático Val de O Rosal. Lugar: Salón de Plenos do Concello no horario da XVII Feira do Viño do Rosal.

Do 17 ao 26 de xullo:

Pintura: Grupo Impás

Macramé: Elisa Conde

Lugar: Sala de Exposicións do Concello en horario de mañá e tarde

SERVIZO GRATUÍTO DE TRANSPORTE

Haberá un servizo gratuíto de transporte entre A Guarda e O Rosal con saída da Guarda a partir das 21:30 horas o venres e a partir das 19:30 horas o sábado e o domingo. Os autobuses sairán "ás medias" da Guarda e a "en punto" do Rosal ata as 2:00 da mañá, agás o domingo que rematará ás 00:00 horas.

CARTA ABIERTA A LOS ROSALEIROS/AS

2009-07-08T06:03:00.001-07:00

La suerte de la vida me ha dado la posibilidad de poder llegar a mi retiro. Después de 43 años entre vosotros ha llegado el momento de dar paso a los jóvenes, que con su preparación a los nuevos mundos que vivimos, estoy seguro que harán más y mejor vuestros trámites delante de la administración que os representa: el Concello do Rosal.
Llegué al Rosal sobre el año 66 en el viejo edificio del Concello, que muchos recordaréis, de la mano de “D. Nicolás”, con Pepiño “Berdeal” y Eduardo, siendo alcalde Manuel Suárez y con la “guardia municipal” compuesta por Alfonso, Mero, Enrique y Benigno.
Eran tiempos pasados en los que para llamar por teléfono teníamos que darle a la maquinilla, cual molinillo de café, y pedir a la operadora el número. El nuestro era fácil de recordar, el “1”. Después, poco a poco llegaron las nuevas tecnologías, la fotocopiadora de papel químico, la de papel normal, la máquina de escribir eléctrica que pesaba tanto como abultaba (no existían los chips), el que para mí fue uno de los inventos revolucionarios, el “fax”, en papel químico primero y después normal, inconcebible aparato que podía copiar un documento y mandarlo a otro sitio, parecía cosa de brujas, y ya más tarde llegaron los primeros ordenadores, grandes como consolas, con discos de 5 ½ comparables a los antiguos LPS de vinilo, siendo el primer concello informatizado en toda la zona.
En este tiempo tres Alcaldes: Manuel Suárez Marquier, de fuerte personalidad y mayor respeto, José Luis Rodríguez Martínez, al que considero no se ha valorado en su medida, amigo de todo el mundo y quizás olvidado hasta por su propio partido, y el actual, Jesús María Fernández Portela.
Durante este tiempo muchas nuevas incorporaciones como compañeros de trabajo y muchos amigos que se han ido: Alfonso, Mero, Enrique, Benigno, Eduardo, Peinado, Rogelio, D. Nicolás, Manuel Suárez, demasiados. Para ellos todo mi recuerdo y cariño.
A vosotros rosaleiros/as daros las gracias por poder compartir vuestra compañía estos años, he conocido de vosotros casi tres generaciones, abuelos/as, hijos/as y nietos/as. Daros las gracias y pediros al mismo tiempo perdón o disculpas si muchas veces, mi comportamiento, mi carácter o mi modo de ser, no ha sido totalmente satisfactorio para lo que esperábais de mí. Mi mayor sorpresa estos últimos años han sido esos amigos incondicionales que día a día me han venido demostrando su cariño y apoyo, para todos igualmente mi cariño y mi recuerdo. Para mis compañeros/as de trabajo, un abrazo y un recuerdo especial, ellos siempre me han facilitado la vida y el trabajo con su buen hacer, su buen carácter y su cariño.
Y para vosotros todos rosaleiros/as, que muchas veces os habéis acercado hasta mí en busca de consejo, ayuda o asesoramiento en lo que mis conocimientos y capacidad eran posibles, reiteraros, que las puertas de mi casa están abiertas para en lo que podáis necesitarme. Desearos lo mejor en vuestras vidas y lo mejor para O Rosal por que estos años me han hecho sentirme con todo el orgullo del mundo un Rosaleiro más.

Manuel José Fernández Gómez “Machote”

Entrevista a D. Julio Ramos Rodríguez, abade de Santa Mariña

2009-07-02T13:16:00.000-07:00

Grazas en primeiro lugar D. Julio, por conceder esta entrevista a Noticias O Rosal. Hai moitas cuestións que queremos plantexarlle, así que xa que temos a oportunidade imos comezar dende o principio.

-¿Que tal, cal é o seu balance deste tempo na parroquia de Santa Mariña?
Pois moi ben. Gústame moito a tranquilidade e a vida do Rosal. A relación coa xente é diferente, é máis próxima. Na cidade xa é máis distante. A verdade é que aquí non teño queixa, estou moi a gusto.

-¿Que tal se encontra da súa operación? ¿Qué tal eses meses convalecente? ¿Xa recuperado?
Agora si. Foi unha mágoa porque levaba un ano de crego no Rosal e colleume por sorpresa. Estiven convalecente uns sete meses… A primeira vez foi por neumonía, despois ingresei de novo no hospital para operarme do corazón. Dábame a impresión de que todo ía moi lento, mirabas que pasaban os días. É como empezar de novo outra vez. Ao principio aínda viñen a xunto D. Isaac para facerlle unha relación das misas pero á seguinte vez xa mandei a miña irmá. Chegou un momento que tiven que desconectar porque dinme conta que realmente a cousa ía para largo.

-Dende que vostede chegou á parroquia a verdade é que as obras non paran de producirse. ¿Que melloras se teñen acometido?
Sinceramente facían un pouquiño de falta. En canto a obras principais na Abadía cambiouse o tellado, a instalación eléctrica e a conexión á rede de sumidoiros.
Na igrexa houbo obras de mantemento, así como a reparación por varias veces do tellado. Está feito o anteproxecto das obras de restauración do edificio (teito, instalacións, drenaxe, saneamento exterior) e por dentro, sobre todo, recubrir as paredes.

-¿A canto ascenderá o custe destas obras?
Este anteproxecto achégase ao millón de euros. É máis lento do que eu pensaba. Comezou polo estudo, que leva moito tempo. Estiveron un equipo de topógrafos e deliñantes, ademais de arquitectos que realizaron un estudo histórico con toda a evolución do edificio, ou mesmo das distintas reformas que se considera que tivo.

-Di vostede que é un proceso moi lento. ¿Cando comezou entón este estudo?
En febreiro de 2007 tiven a primeira entrevista cos arquitectos. Como dixen houbo que facer un estudo histórico-arquitectónico xa que está na comisión mixta (Dirección Xeral de Patrimonio e Bispados de Galicia) e afecta a un edificio eclesiástico. Cando lle dean o visto bo faise o proxecto (presentación no Concello e este pásao a Patrimonio).

-¿Pódenos dicir canto se leva invertido? Porque un millón de euros… son moitos cartos.
Lévase gastado xa 27.000 euros que financiou integramente o Bispado de Tui-Vigo. Estamos en xestións para buscar algunha subvención porque como podedes imaxinar semellante cantidade non é doada de conseguir.

-Temos entendido que se vai a inaugurar a capela de San Sebastián e Santa Ana neste mes ¿é certo?
Si. Será o día 26 de xullo. Ás 10’30 horas da mañá terá lugar a misa e invitaranse ás institucións que costearon e colaboraron na execución das obras: Dirección Xeral de Patrimonio - Consellería de Cultura, a Deputación Provincial de Pontevedra, a Comunidade de Montes de Santa Mariña, o Concello do Rosal e o Bispado de Tui-Vigo. A todas elas ao igual que aos fregueses hai que agradecerlles, como digo, a súa colaboración.

-¿Como xurdiu a idea de publicar un tríptico-folleto da igrexa parroquial de Santa Mariña e do seu retablo maior barroco?
Pois aínda que é evidente que se levaba moitos anos asistindo á misa na igrexa descoñecíanse moitas cousas. Simplemente mirei a necesidade de que a xente de aquí do Rosal e a de fóra que nos visita tiveran unha información real do valor histórico e artístico que ten esta igrexa. Fíxose unha tirada duns 2000 exemplares, foi editado pola parroquia e contouse para tal fin co traballo de investigación do historiador local Xoán Martínez Tamuxe. Despois da boa acollida do folleto estamos pensando en facer unha segunda edición e aínda volver a contar con Tamuxe para realizar outro estudo histórico-artístico da capela de San Sebastián no que colaboraría o Concello do Rosal.

-Segundo nos comentou recentemente este 2009 será o Aniversario das Hermanas Carmelitas da Bouzada. Cóntenos agora a grandes rasgos cales serán os actos.
Efectivamente. Cúmprense 75 anos da fundación das Hermanas Carmelitas (15 de agosto de 1934) na Bouzada (Caselas). Intentaremos facer un pequeno acto en conmemoración desta data, así como unha breve reseña da historia do edificio e do convento. Temos en mente tamén realizar unha exposición fotográfica así como de obxectos e lembranzas do convento e as súas moradoras. Xa falaremos dos detalles máis adiante pero o 15 de agosto deste 2009 no propio convento farase algunha misa, así como certo acto na parroquia de Santa Mariña.

A OUTRA ENTREVISTA
Agora, D. Julio, ímoslle facer unhas pequenas preguntas máis persoais, conteste rapidamente e tamén da forma máis breve posible.
-Unha comida
O cocido.
-Unha bebida
Un viño do Rosal
-Unha cor
O branco
-Un libro
La ciudad de la alegría, de Dominique Lapierre
-Falando de cidades. A máis espectacular na que estivera
Petra, en Xordania. Teño que dicir que é algo impresionante.
-Un hobby
Todo o relacionado coa xardinería, o cultivo e coidado das prantas.
-Unha paraxe do Rosal
Os muíños do Folón e do Picón e tamén a zona do Araúxo.

Noticias O Rosal, xullo de 2009

Entrevista a Nuria Villa y a Vannia Palacio, ganadoras del cartel anunciador de la XVII edición de la "Feira do Viño do Rosal"

2009-06-17T14:13:00.000-07:00

En primer lugar, gracias a las dos por atender a Noticias O Rosal y en segundo, felicitaros por haber ganado este certamen.

Nuria Villa Vicente y Vannia Palacio Suárez

-¿Cómo surgió la idea de presentaros a este concurso del cartel anunciador de la “XVII Feira do Viño do Rosal”?
Vannia: Como Nuria es autóctona de esa región y conocía el concurso me habló de sus características y me comentó la posibilidad de presentar un diseño en conjunto, porque solemos trabajar bien en equipo, así que al final dijimos… ¿por qué no?

Nuria: Me había presentado tres o cuatro años antes sin éxito y cada vez que salían las bases me proponía participar de nuevo, pero se quedaba en eso… hasta este año. Además, como dice Vannia, siempre es más ameno trabajar en equipo.

-¿Soléis presentaros a demás certámenes? ¿A cuales?
Vannia: Aunque individualmente no me he presentado a muchos, ahora mismo tenemos algunos en mente. He hecho un par de cosillas en ilustración pero nunca me he metido de lleno en diseño.

Nuria: En mi caso me presenté al de la Langosta y al de las Fiestas del Monte, que por cierto tuve la suerte de ganar en el año 2003. Pero bueno, habitualmente suelo presentarme a concursos de arte y fotografía.

-¿Siempre colaboráis conjuntamente, tenéis algún tipo de grupo?
Vannia: Sí. Hemos colaborado varias veces ya, para proyectos artísticos pero por el momento sin ánimo de lucro alguno. Además formamos parte de un colectivo al que hemos denominado El Desyellow.

-¿Participáis en alguna exposición, galería…?
Nuria: Hemos expuesto en varios sitios, como parte del Desyellow. Gracias a la Facultad de Bellas Artes de Madrid el año pasado coordinamos el stand de escultura en la I Muestra de Arte Internacional Ikas Art en Bilbao. Como colectivo, conseguimos un local de los que ofrecía la iniciativa Triball en el centro de Madrid convirtiéndolo en un espacio de arte que gestionamos durante más de mes y medio. Aquí mostraron su buen hacer 50 artistas emergentes. Ahora mismo individualmente tenemos obra cara el público tanto Vannia como yo en la Sala de Exposiciones de la Facultad de Bellas Artes y en el Jardín Botánico de la Universidad Complutense en Madrid.

¿A quién admiráis? ¿Tomáis como referencia a alguien?
Vannia: Yo me decanto mucho por la ilustración y el diseño que tengan que ver con la música, así que admiro a gente como Raymond Pettibon, Peter Blake o Vaughn Oliver, que diseñó toda la imagen de los Pixies -por ejemplo- y a quien por cierto tuve la suerte de tenerle como profesor en un taller al que he asistido. También tengo como referente a directores como Michel Gondry y el mundo del motion graphics. Eso es a lo que me gustaría dedicarme, temas que giren siempre alrededor de la música.

Nuria: Sería difícil hacer una selección, sobre todo en un sólo campo, ya que bebemos de muchas disciplinas diferentes dentro del arte, más aún después de la licenciatura. Este año me he centrado en gran medida en obra gráfica y fotografía, gustándome mucho el trabajo de Man Ray y los fotógrafos surrealistas en general. Recientemente he descubierto el trabajo de Francesca Woodman -que me encanta- y fotógrafos actuales como Abelardo Morell y David Hilliard.

-Con respecto al cartel… explicadnos un poco qué es lo que representa, con qué elementos jugásteis, etc…
Nuria y Vannia: La idea principal gira alrededor de la rosa, una analogía entre el nombre de la villa y la flor. Es por esto que hemos realizado un diseño de pétalos que forman una rosa a modo de collage, en el que cada pétalo representa diferentes productos típicos de la zona. En el fondo hemos incorporado una silueta de botella para centrar más el significado del cartel y dirigirlo finalmente hacia el vino.

-Vannia, ¿cómo os complementáis a la hora de realizar este tipo de carteles? ¿Cada una se encarga de algo específico?
Pues generalmente hacemos una lluvia de ideas, luego tratamos de desarrollar un concepto para saber por dónde van los tiros y luego nos repartimos las tareas. Yo me encargo más de la parte de ilustración y Nuria suele tratar más las fotografías. El resto es de forma conjunta, la tipografía (yo suelo ser un poco más friki), gama de colores, composición, etc.

-Nuria: ¿qué significa para ti ganar este premio en tu propia tierra?
Estoy muy contenta con el premio, sobre todo por mi padre que es la persona más apasionada del vino y su cultivo que conozco. En mi casa tanto mis hermanos como yo hemos crecido con ello.

Noticias O Rosal, junio de 2009

Más información sobre Nuria y Vannia en:

http://noticiasorosal.blogspot.com/2009/06/entrevistamos-as-ganadoras-do-cartel.html

Entrevista ao arqueólogo Alexi J. Rojas Guerra

2009-05-13T06:08:00.000-07:00

Con motivo da impartición os días 15, 16 e 17 de maio dun "Taller de Pintura Lítica" a cargo de Alexi J. Rojas Guerra no Rosal decidí-

monos realizarlle esta pequena entrevista. O Sr. Rojas naceu en Maiquetía (Vene-

zuela) o 19 de setembro de 1951 e na actualidade é o Director do Mu-

seo Arqueológico Marapa e Direc-

tor Executivo da Sociedad para el Estudio de las Manifestaciones Rupestres de Venezuela (SEMARVE). Por motivos de idioma, loxicamente charlamos con el en castelán.

-Señor Alexi Rojas, gracias por atender a Noticiasorosal para esta pequeña entrevista. Nos gustaría para empezar que nos contara un poco sus inicios y cuales han sido sus estudios en esta materia histórico-arqueológica.

Gracias a ustedes. Estoy encantado de estar aquí en O Rosal, es un sitio impresionante. Tengo que agradecer en primer lugar la mediación y hospitalidad de mi amigo Pablo Novoa y por supuesto la invitación de la concejala de Cultura, Charo, para poder realizar aquí este Taller. Bueno pues he sido maestro desde 1970 hasta 2003, director de Cultura y Deportes del Municipio Vargas (1993-1995) y director de Cultura de la Zona Educativa, también de Vargas de 2002 a 2003. Mis inicios comienzan en 1974 con un proceso de investigación, estudio y difusión de las manifestaciones culturales del pueblo venezolano.

-Según nos cuenta el arqueólogo Pablo Novoa Álvarez ha editado numerosas publicaciones de carácter histórico, biográfico, etc.

Efectivamente, entre ellas San Benito de Palermo, La Wajira, Nuestra Amiga, Reflexiones acerca de la Cultura Popular Venezolana, Reminiscencia Oriental, La Revolución de Gual y España, Arte Rupestre del Municipio de Vargas y muchas más.

Alexi Rojas e Pablo Novoa nun momento da entrevista

-Precisamente se le ve bastante ligado a ese municipio de Vargas, donde reside ¿verdad?

Pues sí, a partir de 1978 he realizado investigaciones de Historia Regional, publicando también algunos trabajos relacionados con personajes y hechos históricos del hoy Estado Vargas. Esto me llevó a fundar el Museo Arqueológico Marapa y desde entonces me dedico a la búsqueda, estudio, rescate, preservación y difusión de los Bienes Culturales de este municipio.

-¿Cómo nació esta técnica de la "Pintura Lítica"? ¿Es usted de hecho el pionero mundial e inventor, no es cierto?

Desde 1987 me dedico a reproducir sobre el lienzo los petroglifos que voy localizando en las altas montañas de la Cordillera de la Costa a parte de llevar un registro fotográfico del Arte Rupestre regional. En este sentido sí, he inventado esta técnica para realizar mis obras pictóricas. Se trata de una pintura elaborada artesanalmente a base de la piedra triturada y pulverizada, la cual es mezclada con elementos naturales como cristal de sábila y linaza hervida más vinagre. El pigmento es la misma piedra, búsqueda del hombre milenario que plasmó su mano y sus vivencias en las paredes de las cuevas y refugios naturales, para luego grabarlos sobre las rocas para dejar su huella cultural imborrable hasta nuestros días. Es el regreso trasmutante a los inicios.

-Por información que nos ha remitido su amigo Pablo, ha recibido multitud de reconocimientos nacionales e internacionales.

Bueno, entre otras distinciones en 2001 he sido designado Cronista para la Redacción del Prólogo de la Constitución del Estado Vargas y me han nombrado a su vez Cronista de la Ciudad. Soy Miembro Honorario de la Sociedad Benéfica Auxiliadora y declarado Patrimonio Cultural Viviente del Estado Vargas por el Ministerio de Educación, Cultura y Deportes (2005).

-Ya para finalizar, ¿cual es el objetivo de su "Taller de Pintura con rocas molidas" que impartirá en O Rosal durante estos tres días?

El objetivo general es que al finalizar este taller los participantes conozcan y apliquen por sí solos la técnica. Me gustaría también que valoraran el Arte Rupestre en su dimensión de espacio y tiempo dentro de la cultura actual, observando y reproduciendo los petroglifos, tanto los más conocidos como los que tienen ustedes en su maravilloso pueblo.

O Rosal, 12-V-2009.

Concurso do cartel anunciador da XVII Feira do Viño do Rosal

2009-04-06T06:39:00.000-07:00

O Concello do Rosal, no seu desexo de promocio-

nar os produtos típicos do municipio, convoca o Concurso para a selección do Cartel Anunciador da XVII Feira do Viño, que tamén se estende ós temas hortícolas e florícolas.

BASES

1.- Poderá participar neste certame calquera persoa, sen límite de idade, tanto residente no noso país como no estranxeiro.

2.- Establécese un premio individual de 400 € para o cartel gañador.

3.- O premio poderá quedar deserto se o xurado así o estimase.

4.- Para optar ó premio, os traballos deben ser orixinais, realizados en cartolina de 44 cms. de ancho por 64 cms. de alto e poderán estar realizados en unha ou varias cores ou fotografía, sen límites en canto a técnicas. Presentaranse en soporte ríxido que permita a súa exposición.

5.- No que atinxe á temática, versará de xeito prioritario sobre o viño, así como a horta e a flor. Deberanse incluír necesariamente os seguintes textos: XVII FEIRA DO VIÑO DO ROSAL e 17, 18 e 19 de xullo de 2009. O cartel non poderá levar inserido ningún logotipo.

5.- Os carteis deberán ser presentados con pseudónimo, acompañados dun sobre pechado no que figure escrito o pseudónimo no exterior e contendo no seu interior o nome e apelidos do autor, DNI ou NIF, enderezo e teléfono de contacto.

6.- Os traballos deberán ser presentados no Centro Social Polivalente (Rúa Cabaqueiros nº 4 - 36.770 O Rosal) na instancia facilitada ó efecto coa indicación: “Concurso para a selección do Cartel Anunciador da XVII Feira do Viño. Concello do Rosal” onde constarán exclusivamente o pseudónimo, o teléfono e a data de presentación.

7.- O prazo de admisión de carteis pecharase o día 4 de maio de 2009 ás 13:00 horas.

8.- O Xurado darase a coñecer no momento que se estime oportuno.

9.- Unha vez determinado o gañador do Concurso a decisión do xurado será inapelable, e farase pública antes do día 12 de maio. A entrega do premio realizarase no momento e xeito que se estimara.

10.- O Concello do Rosal poderá difundi-lo traballo premiado do xeito que considere oportuno e dispoñerá de tódolos dereitos sobre o mesmo.

11.- A retirada dos traballos presentados deberá efectuarse durante o mes de xuño de 09:00 a 13:00 perdendo os dereitos sobre os mesmos en caso de non facelo.

12.- A presentación a este concurso implica a aceptación plena das presentes bases.

O Rosal, 03 de abril de 2009
O ALCALDE

Asdo. Jesús Mª Fernández Portela

Oliver Martínez, o "showman" rosaleiro

2009-03-27T11:10:00.000-07:00

Quedamos con Oliver recentemente na Praza do Calvario para realizarlle esta pequena entrevista e coñecelo un pouco máis. Así nos conta que emigrou cando era moi novo a Suiza e alí estivo uns 15 anos ata que decidiu por diversos motivos regresar a Galicia, regresar a O Rosal. Realmente este ro-

saleiro é un home polifacético, pois xa de rapaz comeza a traballar en centros médicos, na sección de radioloxía, en empresas de ambulancias desa localidade ou aínda como operador de helicópteros do grupo internacional de servizos aéreos "INAER" con sede en Mutxamel, Alicante. Estes días volveu a meterse no papel de "showman" actuando no pub Azzaro da Ramallosa (Nigrán).

-¿Que tal por Suiza, cales foron as túas experiencias por esas terras?
Suiza foi a miña vida, a miña infancia. Foi o mellorciño que me pasou. Alí comecei en primaria, facendo “sketchs” e había opcións no Instituto na rama de interpretación, así que aí se iniciou todo. Ademais ao vivir alá falo algúns idiomas, aparte do inglés (que é a miña conta pendente) pero cos que sei... eu penso que non morro de fame.

-¿Como comezaches no mundo da televisión?
Pois a miña primeira incursión televisiva foi como concursante en setembro de 2004 en “Arrampla con todo” da Televisión Galega, programa presentado por María Soler e David Noya. Nese mesmo ano fixen un cameo na serie “Pepe O Inglés”, protagonizado por Miguel de Lira.

-Lembramos que participaches no Supermartes ¿non si?
Pois si, cheguei á final, gañei preto de 3000 euros que non estivo nada mal… e unha vaporetta que a miña nai se empeña en chamar aspirador. Eu sempre lle digo: ¡chámaa vaporetta, senón non te limpa! Pero bueno, aparte dos premios, gardo amizade con María Castro (Platos combinados, Sin tetas no hay paraíso), David Amor, Paula Pérez de Gran Hermano, etc.

-Temos entendido que despois destas experiencias metícheste a fondo no mundo da interpretación…
Si, volvín a facer cameos na serie “Pepe O Inglés” durante trece capítulos e un ano despois, alá por 2006 quedaron contentos comigo e volvéronme a chamar e actuei tamén ata o capítulo 21, este foi o meu primeiro contrato profesional como actor. Nese ano mesmo participei no “Show dos Tonechos” con Víctor Fábregas e Roberto Vilar. A partir de aquí comezaron a surxirme oportunidades e gravei varios spots publicitarios para “OFI precios” ou aínda un para ACS-Dragados, compañía do expresidente do Real Madrid, Florentino Pérez.

-Ou sexa que podemos dicir que traballaches para Florentino…
(Risas) si, si. A verdade é que cando o penso…. Abriume moitas portas, xa que despois desta gravación chamáronme para o spot da promoción do “Camiño de Santiago. Xacobeo-Turgalicia 2007”, que saíu durante dous anos a nivel nacional.

-Unhas das actuacións que máis lembra a xente é o teu paso polo programa de cámara oculta “Arre Demo” e por suposto a túa participación en “Buscando Estrelas” da TVG.
Pode ser… a verdade é que eran unhas risas coa cámara oculta, fixen bastantes programas “meténdome” coa xente (sempre de bo rollo). En “Buscando Estrelas” representei á comarca do Baixo Miño e quedei cuarto na categoría de humor… e non éramos cuatro eh, que houbo 300 persoas no casting (risas). Tiven a sorte de coñecer aquí a moitos artistas como Tacho González, Susana Seivane, Beatriz Manjón, Marlene Morreau, Teté Delgado, Sergio Pazos, Manuel Manquiña…

-Un dos teus últimos proxectos chámase “Alto Caballaje”. Explícanos un pouquiño en que consiste.
Pois é un documental de 45 minutos que presento e dirixo para achegar á xente un pouco esa outra visión que non se coñece tanto sobre certos vehículos de luxo. Teño a sorte de que o padriño deste proxecto é o coñecido ciclista de Mos e gañador dun Tour de Francia, Óscar Pereiro.

-Algún proxecto de futuro... ¿algo á vista?

Fai pouco estiven en Madrid no concurso "La Lista" de TVE con Carlos Sobera e na actualidade, a parte de facer cousas pola miña conta, estou traballando na formación dun dúo humorístico con Xosé Manuel Campos, máis coñecido por “Campos”, do Irixo (Carballiño) que foi o gañador do concurso Buscando Estrelas da TVG. Fixemos unha pequena maqueta-proxecto que chamamos "2x1 en vivo”. A ver se temos sorte e resulta.

A OUTRA ENTREVISTA

Agora ímoste formular unhas preguntiñas breves... máis persoais. Responde axiña... velaquí van:
-Unha bebida
Auga, pero sen gas... que con gas xa se sabe.
-Unha comida
Guiso de calamares con arroz. Eu son así de raro.
-Un libro
As mil e unha posturas do Kamasutra. Intentei facelas todas, pero acabei no traumatólogo...

-Unha película
De risa e de acción, e se están mesturadas, mellor.
-Un lugar para desconectar
A cova de Bin Laden. Alí non hai cobertura.
-Que levarías a unha illa deserta
Un helicóptero… e unha piloto... para poder marchar se nos aburrimos.
-Unha cor
O pistacho, porque en caso de fame, cómoo.
-Un sono cumprido
Traballar na televisión como actor e nunha empresa de helicópteros. Que é o que sempre quixen facer dende “anano”.
-Un sono por cumprir
Poder ter de novo á miña filla comigo e por que non que un novo amor chame á porta, e que pete forte que o timbre non funciona. ¡Dichoso electricista! (risas).
-Un refrán que apliques á vida
O futuro pertence ás persoas que loitan polos seus sonos e os converten en realidade.

Programa da Feira de San Gregorio 2009

2009-03-10T15:19:00.000-07:00

FEIRA DE SAN GREGORIO. AVOGADO DA CABEZA E O ESTÓMAGO

PÍAS - SAN MIGUEL DE TABAGÓN - O ROSAL

Días 14 e 15 de marzo de 2009

-Exposición sobre Cerámica "As Cachadas". Material fotográfico e documental.

-Exposición encaixe de palillos e palillada.

-Exposición e venda de antigüidades.

IV FEIRA DE ARTESANÍA

Actos relixiosos na Capela de San Gregorio:

·Sábado ás 20:15 horas: Misa rezada.

·Domingo ás 10 da mañá, Misa rezada e ás 12 horas, Misa solemne con Sermón e Procesión acompañada polo grupo de gaitas A Boalleira.

PROGRAMA DE FESTAS E ACTUACIÓNS

SÁBADO 14 DE MARZO

-O grupo de Gaitas A Boalleira percorrerá as rúas do pobo.

-A partir das 17 horas, actuación do mago Javier Muro e o Teatro Ksiloco.

-Actuará tamén o dúo humorístico rosaleiro "Os Campelos".

-Pola tarde/noite, Victoriano de Saladina fará unha das súas famosas queimadas que poderá ser degustada por todos os asistentes.

-Apertura da Cantina coa degustación de viños das adegas do Rosal, acompañados de queixo, chourizos, empanadas e venda da tradicional "Rosca de Roxóns" na súa XII edición.

-Amenizará a Feira a charanga "Os da Orde".

DOMINGO 15 DE MARZO

-Polbo á feira todo o día a cargo dun polbeiro do Carballiño (Ourense).

-Pola mañá actuará o grupo de gaitas A Boalleira.

-A partir das 11 da mañá e ata as 15 horas actuará o grupo Airiños do Tamuxe.

-Actuación a partir das 18 horas do grupo de panderetas da Guarda, Xamaraina.

-Ás 19:30 horas actuación do grupo de música folk de Tui: "Meigallo", da Asociación Cultural e Deportiva Xuntanza de Randufe - Tui.

Reunión Camiño Monacal. Declaración de Oia

2009-01-24T07:49:00.000-08:00

Convocados por su Alcalde Don Alejandro Rodrí-

guez Rodríguez y reunidos en el Ayuntamiento de Oia el martes día 20 de enero de 2009 a las 17:00 horas:

- Juan Manuel López Chaves Meléndez. Presidente de Honor de la Asociación de Amigos dos Pazos

- Grato Amor Moreno. Vicepresidente I Asociacións Amigos dos Pazos

- Amaro Pereira Franco. Presidente de la Dirección Nacional de la Asociación Espacio Xacobeo

- José Antonio de la Riera Autran. Presidente de la Asociación Galega Amigos do Camiño de Santiago

- Francisco José Torres Sampaio. Presidente do “Consello Superior da Entidade Rexional de Turismo do Porto e do Norte de Portugal”

- José Manuel Barbosa Suárez. Presidente de Empresarios Galaicoportugueses de Turismo, S.A

- Alberto Crespo Doldán. Presidente de AECO

- Pau Ojoao. Jefe de División de “Desenvolvemento Local Câmara Municipal de Povoa de Varzim”

- José Flores. Responsable del “Museo da Càmara Municipal de Povoa de Varzim”

- Paulo Pinto. Arqueólogo Câmara Municipal de Vila do Conde. Concelleiro de Turismo de Caminha

- José Costa. Técnico de Turismo Câmara Municipal de Esposende

- Alejandro Rodríguez Rodríguez, Alcalde de Oia

- Jesús Vázquez Almuíña. Alcalde Concello de Baiona

- José Manuel Domínguez Freitas. Alcalde Concello de A Guarda

- Estela Pérez. Concelleira de Turismo de Nigrán

- Manuel Ramón Vilar Márquez: 1º Tenente Alcalde do Concello de Baiona

- Ángel Manuel Rodal Almuíña: Concelleiro de Turismo de Baiona

- Manuel Doldán Costas: Concelleiro de Seguridade do Concello de Nigrán

- Camilo González Giráldez. Concelleiro de Urbanismo do Concello de Oia

- José Albino Diego Peleteiro. Concelleiro de Turismo do Concello de Oia

- Sandra Calvo Rodríguez. Concelleira de Cultura do Concello de Oia

- Xoán Martínez Tamuxe. Arqueólogo e Historiador

- Juan Ramón Martínez Barbosa. Técnico de Turismo de O Rosal.

- Antonio Miranda. Economista e Asesor

- Ezequiel Simons. Presidente de ACEBA

- Luís Martínez Portela: Federación Asociación de Veciños de Vigo “Eduardo Chao”

- Herminio Fernández: Asociación de Veciños de Freixo

- Justo Figueroa: Asociación de Veciños de Freixo

- Darío Álvarez Rodríguez. Presidente de Cit Val Miñor

- Representante de ACIGU CCA

Empieza hablando el Alcalde de Oia, que da la bienvenida al Ayuntamiento a todos los que acudieron aquí a hablar de “algo que nos une a todos”: el Camino Portugués por la Costa.

Después de varias reuniones entre los Alcaldes y de ser recibidos por el Director Xeral de Turismo, este muestra el interés de reconocer la existencia del Camino, pero nos recomienda buscar información que nos ayude a apoyar esta teoría.

Por este motivo, el Alcalde de Oia decidió reunir aquí a las autoridades españolas y portuguesas involucradas y expertas en el tema, para ser capaces de sacar conclusiones e investigar la efectiva existencia del camino ante la Xunta de Galicia y ante las autoridades portuguesas.

Incide en que deberían intervenir todos los presentes para poder sacar conclusiones conjuntas.

Se le cede la palabra a dos grandes expertos en la materia; al Presidente de Honor de la Asociación de Amigos dos Pazos, Juan Manuel López Chaves Meléndez y a su Vicepresidente I, D. Grato Amor Moreno.

Comienza hablando D. Juan Manuel López Chaves, Presidente de la Asociación Amigos dos Pazos agradeciendo a Alejandro Rodríguez, Alcalde de Oia, el esfuerzo realizado en la organización de la reunión y por ser capaz de unir en una misma mesa a tanta gente especializada en la materia a tratar.
López Chaves habla de la Asociación que el preside y del interés que siempre se puso desde ella en la promoción de la cultura y particularmente en la demostración de la existencia del camino portugués por la costa, algo a lo que se unió también la Asociación gallega “Amigos do Camiño”.
Considera necesario probar la existencia del camino a través de varias vías; devoción, cultural, paisajístico, turístico...y de que todos los entes se involucren en esta meta común ya que existe una mala delimitación.
A pesar de que en el año Xacobeo 2010 no se puede conseguir tener reconocido el Camino portugués como tal, si se puede conseguir incluirlo como una alternativa al camino oficial y que se pueda hacer publicidad acerca de su existencia.
Insiste en que las Asociaciones no tienen medios suficientes y que todos tienen que comprometerse en ayudar: el camino debe estar limpio, señalizado y transitado.
Los peregrinos desean la oferta de otro Camino ya que los otros están muy saturados; confluyen camino, peregrino y sentimiento religioso.
Una vez el camino esté transitado, algo a lo que los Ayuntamientos y las Câmaras se tienen que comprometer, la Asociación se compromete a su divulgación y a que el Camino tenga peregrinos.
Avisa a los Ayuntamientos de que a pesar de las grandes ventajas para ellos, también puede haber inconvenientes como el coste de la delimitación oficial sobre todo en el ámbito urbanístico.
Considera lo más importante de esta reunión adquirir compromisos concretos por parte de todos.

Seguidamente toma la palabra D. Grato Amor, Vicepresidente I de la Asociación Amigos dos Pazos:
El punto de partida de todo esto es la Recomendación 1984 de la Asamblea Parlamentaria del Consejo de Europa, reunido en Estambul. En esta reunión se nombró el Camino Francés y también el Camino de Santiago, pero se dejó fuera el Camino Portugués, del que existen pluralidad de variantes.
A partir de ese momento, se comenzó, desde la Asociación, a buscar información y pruebas de la existencia del Camino.
Se mantuvieron reuniones con Alcaldes e incluso se editó un libro, que es un buen punto de partida, pero aún queda mucho trabajo por hacer.
Hay que buscar más referencias documentales, archivos...y todos tenemos que participar en ello.

Toma la palabra D. José Antonio de la Riera Autran, Presidente de la Asociación Galega Amigos do Camiño de Santiago, y comienza su intervención diciendo que se están volviendo a delimitar caminos oficiales, para proceder a su protección, ya que únicamente tiene protección el francés.
Para conseguir esto se requiere mucho trabajo por parte de todos, hay que presentar una documentación completa para que el Camino se considere Camino de peregrinación; buscar cartografía histórica, literatura (relatos de peregrinos y viajeros) y considerar el patrimonio material e inmaterial (leyendas...)
Insiste sobre todo en la necesidad de señalización del camino y en la necesidad de interactuar la peregrinación con el turismo.
Los entes políticos deben ser los encargados de poner los medios necesarios para poder llevar esto al mundo; en primer lugar habría que pensar que más de la mitad del camino es por asfalto y la gente no quiere esto.

Toma la palabra D. Francisco Jose Torres Sampaio. Presidente do “Consello Superior da Entidade Rexional de Turismo do Porto e do Norte de Portugal”; comienza hablando de la importancia del reconocimiento del Camino, de que se puede documentar la existencia de peregrinos y de la necesidad de investigación más profunda para llegar a conclusiones precisas.
Habla de la importancia del Ayuntamiento de Oia en concreto, por la existencia de los monjes.
El Director Xeral de Turismo, D. Rubén Lois, nos incide en la necesidad de enviar documentación detallada para que se pueda incluir esta ruta del camino, pero para ello tenemos que presentar una programación concreta, valorar detalladamente lo que se va a aportar.
Para todo ello, nuestra Asociación se ofrece a colaborar en lo posible, en la definición de una metodología de trabajo e insiste en la importancia de mantener todo limpio y adecentado.
Propone juntar a todos y que una persona lidere cada grupo y mantener reuniones esporádicas.

D. José Costa, “Técnico de Turismo da Cámara Municipal de Esposende”; se pone a disposición de los Ayuntamientos de Galicia para colaborar conjuntamente con ellos.

D. José Manuel Barbosa Suárez, Presidente de Empresarios Galaicoportugueses de Turismo, S.A: comienza hablando de los distintos intereses existentes en la puesta en valor del Camino y de la necesidad de apoyo para poder conseguir un objetivo común.
Sería bueno que se reconociese su existencia desde la Xunta de Galicia, pero que sean conscientes de que los aquí reunidos perseguimos distintos objetivos.
Habla de la importancia del Camino para el turismo y de la posibilidad de que mucha gente se involucre en este objetivo común.
Menciona la posibilidad de formar grupos de trabajo y propone 3: “científico-cultural”, “político” y “logístico”, ya que no todos podemos trabajar en lo mismo y se debe concretar lo que queremos conseguir.

D. Amaro Pereira Franco, Presidente de la Dirección Nacional de la Asociación Espaço Jacobeus, comienza hablando de la distinción entre abordar el Camino desde dos puntos de vista distintos: turístico y cultural.
Hay dos cosas distintas; la promoción del camino y su reconocimiento; para la promoción no es necesario tener un itinerario, basta con hacer publicidad de él.
Para él, el Camino es relativamente moderno, y a pesar de que alguna Cámara portuguesa lo apoyó, principalmente por motivos turísticos, el Estado Portugués nunca apoyó su existencia.
Para facilitar que un peregrino “haga el camino” hay que facilitarles medios; albergues, señalización (ya señalizado desde Viana do Castelo hasta Valença). Ya que muchos peregrinos no encontraban la embarcación y venían desde Tui-Tomiño-Rosal hasta la costa.
Una Declaración conjunta tendría un gran peso político, siendo la parte más importante la de los Ayuntamientos y Câmaras que deberían empeñarse en la investigación del camino y en su preservación, señalización, mantenimiento, limpieza...
Las Asociaciones deberían participar en la divulgación, apoyo a los Ayuntamientos, promoción del Camino...
Ya hay mucho trabajo hecho, solo hay que saber integrarlo.
Sería interesante promover la celebración de Congresos, Jornadas, Estudios...sobre el Camino de la Costa con investigadores, técnicos...en el que participaran todos estos entes involucrados en la gestión.

Interviene D. Jesús Vázquez Almuíña, Alcalde Concello de Baiona, incidiendo en el agradecimiento al Acalde de Oia por la reunión y en que todos los presentes tienen claro los puntos en común.
Pocos caminos tienen la ventaja de pasar por dos países distintos y hoy aquí, además de representantes políticos contamos con Asociaciones de Empresarios, Vecinales, historiadores, investigadores...
Considera importante que, aprovechando esta reunión, deberíamos, para dejar constancia de ella hacer una declaración (él propone DECLARACIÓN DE OIA), en la que se recojan unos puntos comunes para presentar ante distintas Instituciones Oficiales (Xunta, Diputación, Câmaras portuguesas...), que el Camino se reconozca oficialmente y que se incluya en los programas de divulgación.
No se puede dejar ningún ente fuera de esto, pero dada la diversidad de entes aquí presentes, deberíamos señalar tres o cuatro puntos comunes y dirigir el escrito a los lugares que se indique entre todos.
Este Acuerdo tiene que llegar cuanto antes; señalizar y adecentar el camino, realizar mantenimiento e infraestructuras necesarias es muy importante, pero se irá haciendo poco a poco.
Considera una buena idea la formación de tres grupos de trabajo, llamándole al último “de actividades”.

D. Luis Martínez, Federación de Asociacións de Veciños de Vigo e Antonio Miranda, Economista y Asesor, hablan de los viajes organizados por ellos.
Este último incide en la necesidad de trabajo en grupo y en la necesidad de tener algo para presentar.

D. Paulo Pinto Pereira, Arqueólogo Câmara Municipal de Vila do Conde. Concelleiro de Turismo de Camina, incide en la necesidad de que no se puede hacer una declaración de intenciones sin datos, hay que concretar más.

D. Xoán Martínez Tamuxe, Arqueólogo e Historiador; insiste en la necesidad de llegar a conclusiones definitivas, fijar fechas concretas...
Las piezas claves serían López Chaves y Grato Amor y a partir de ellos organizarse, cada uno en su área.

D. Juan Ramón Martínez Barbosa, Técnico de Turismo de O Rosal; también incide en la necesidad de una declaración de intenciones.

Finalmente se decide proceder a la firma de una Declaración de Intenciones; bautizada con el nombre “DECLARACIÓN DE OIA”, y la formación de tres grupos de trabajo:

Científico-Cultural: de él formarían parte D. Ernesto Iglesias Almeida, D. José Costa (Técnico de Turismo da Cámara Municipal de Esposende) y D. Juan Martínez Tamuxe (Arqueólogo e historiador)
Grupo Político: formado por todos los Alcaldes y demás representantes políticos
Grupo de Actividades; D. Grato Amor Moreno (Vicepresidente de la Asociación Amigos dos Pazos), D. Luis Martínez (Federación de Asociacións de Veciños de Vigo. Eduardo Chao), D. Antonio Miranda (Economista y Asesor) y D. José Antonio de la Riera (Presidente de la Asociación Galega Amigos do Camiño de Santiago).

El Alcalde de Oia insiste en que estos grupos no quedarían cerrados, pudiendo en cualquier momento sumarse cualquier persona que pueda ayudar en este proyecto, pues quedan Alcaldes y Presidentes de Câmara que no acudieron por motivos diversos y otras personas que pueden aportar grandes conocimientos.

Asimismo y dada la ausencia de interesados, esta Declaración se enviará a todos los Ayuntamientos y Câmaras desde Oporto hasta Redondela, por si aquellos que no estaban aquí quieren sumarse a ella.

Del mismo modo, el Alcalde invita a Alcaldes y Presidentes de Cámara de los demás municipios por donde discurra el Camino a que soliciten la próxima reunión, para que todos nos sintamos comprometidos e ilusionados en este proyecto.

Se comenzó con la primera reunión en Baiona y la segunda en Oia, pero aún queda mucho trabajo que hacer y habrá que organizar más reuniones una vez haya redactados informes, documentos…

DECLARACIÓN DE OIA

Os abaixo asinantes, reunidos no Concello de Oia e convocados polo seu Alcalde Don Alejandro Rodríguez Rodríguez, acordan reivindicar o Camiño Portugués de Santiago pola Costa ou Monacal, a cuio fin crean tres grupos de traballo:

Científico-Cultural
Grupo Político
Grupo de Actividades

Os cales elaborarán, por delegación dos grupo, a documentación necesaria para presentar ante a Xunta de Galicia e ante o Presidente da Comissao De Coordenacao e Desenvolvemento da Regiao Norte de Portugal, Eng. Carlos Lage
Coa petición de que o camiño reivindicado sexa recoñecido e promocionado xunto cos demais en todos os actos e eventos preparados para o Xacobeo 2010.

En proba da súa aceptación do compromiso adquirido, asinan esta declaración de Intencións en Oia, o día 20 de xaneiro de 2009.

- Juan Manuel López Chaves Meléndez. Presidente de Honra da Asociación de Amigos dos Pazos

- Grato Amor Moreno. Vicepresidente I Asociacións Amigos dos Pazos

- Amaro Pereira Franco. Presidente da Dirección Nacional da Asociación Espacio Xacobeo

- José Antonio de la Riera Autran. Presidente da Asociación Galega Amigos do Camiño de Santiago

- Francisco Jose Torres Sampaio. Presidente do “Consello Superior da Entidade Rexional de Turismo do Porto e do Norte de Portugal”

- José Manuel Barbosa Suarez. Presidente de Empresario Galaicoportugueses de Turismo, S.A

- Alberto Crespo Doldán. Presidente de AECO

- Pau Ojoao. Xefe de Divison de “Desenvolvemento Local Camara Municipal de Povoa de Varzim”

- Jose Flores. Responsable do “Museo da Cámara Municipal de Povoa de Varzim”

- Paulo Pinto. Arqueólogo Camara Municipal de Vila do Conde. Concelleiro de Turismo de Caminha

- Jose Costa. Técnico en Turismo Camara Municipal de Esposende

- Alejandro Rodríguez Rodríguez, Alcalde de Oia

- Jesús Vázquez Almuíña. Alcalde Concello de Baiona

- José Manuel Domínguez Freitas. Alcalde Concello de A Guarda

- Estela Pérez. Concelleira de Turismo de Nigrán

- Manuel Ramón Vilar Márquez: 1º Tenente Alcalde do Concello de Baiona

- Ángel Manuel Rodal Almuíña: Concelleiro de Turismo de Baiona

- Manuel Doldán Costas: Concelleiro de Seguridade do Concello de Nigrán

- Camilo González Giráldez. Concelleiro de Urbanismo do Concello de Oia

- José Albino Diego Peleteiro. Concelleiro de Turismo do Concello de Oia

- Sandra Calvo Rodríguez. Concelleira de Cultura do Concello de Oia

- Xoán Martínez Tamuxe. Arqueólogo e Historiador

- Juan Ramón Martínez Barbosa. Técnico de Turismo de O Rosal.

- Antonio Miranda. Economista e Asesor

- Ezequiel Simons. Presidente de ACEBA

- Luís Martínez Portela: Federación Asociación de Veciños de Vigo “Eduardo Chao”

- Herminio Fernández: Asociación de Veciños de Freixo

- Justo Figueroa: Asociación de Veciños de Freixo

- Darío Álvarez Rodríguez. Presidente de Cit Val Miñor

- Representante de ACIGU CCA

ENTROIDO 2009 EN O ROSAL

2009-01-04T10:25:00.000-08:00

BASES

PRIMEIRA.- O Concello do Rosal convoca o tradicional concurso de carrozas, comparsas, grupos e disfraces individuais que se celebrará con motivo do Entroido 2009 o domingo, 22 de febreiro, ás 11:30.

O desfile percorrerá a rúa Ramón Franco (desde o cruce coa Lomba) e a rúa Julio Sesto (ata a rotonda da feira)

SEGUNDA.- A inscrición dos participantes farase no Rexistro do Concello, en impreso normalizado para este fin, ata ás 13:00 h. do día 21 de febreiro.

Xunto coa solicitude de inscrición, deberán achegar:
- Maiores de idade: fotocopia do DNI.
- Menores de idade: fotocopia do DNI da persoa que os represente e autorización para participar no concurso.
- Unha breve descrición do disfrace que se presenta a concurso.

As persoas que non presenten solicitude no rexistro xeral tamén poderán participar no desfile pero non terán opción a premio.

TERCEIRA.- As modalidades que poderán participar no concurso son:

- Carroza: Considéranse carrozas un grupo de alomenos 6 persoas representando algún tema enriba dun móbil ( carro, tractor, motocultor. O conductor poderá ou non ir incluído, déixase a criterio dos participantes).
- Comparsa: Participarán no grupo un mínimo de 10 persoas.
- Grupo: Participarán un número de 3 a 9 persoas
- Individual: Fará constar o nome do disfrace e da persoa que se presenta
(inclúense nesta categoría, a parella de disfraces que pola súa condición requiran participar xuntos, e considérase incluído na categoría xuvenil-adulto, cando un deles teña máis de 12 anos).
Inclúense nesta categoría as modalidades de:
- Infantil, ata 12 anos
- Xuvenil-adulto, a partir de 13 anos

CUARTA.- A cualificación das carrozas, comparsas, grupos e disfraces individuais será determinada polo Xurado do concurso, que estará formado por un Presidente (a concelleira de cultura ou a persoa en quen delegue) e cinco vogais en representación das entidades socioculturais do Concello, que serán nomeados pola Concellaría de Cultura actuando como secretario/a o de menor idade.

QUINTA.- Cada membro do Xurado calificará de 1 a 10 cada carroza, comparsa, grupo e disfrace individual participante. No suposto de empate, procederase a unha segunda puntuación.

SEXTA.- Concederanse os seguintes premios:

A) CARROZAS:

1º PREMIO……...…………………………………………250 €
2º PREMIO ……………………………………………….175 €
3º PREMIO ……………………………………………….150 €

B) COMPARSAS:

1º PREMIO ……………………………………………… 200 €
2º PREMIO ………………………………………………175 €
3º PREMIO ………………………………………………150 €

C) GRUPOS:

1º PREMIO………………………………………………. 150 €
2º PREMIO……………………………………………....100 €
3º PREMIO……………………………………………….. 75 €

D) INDIVIDUAIS:

INFANTIL:

1º PREMIO …………………………………………….…100 €
2º PREMIO ………………………………………………. 75 €
3º PREMIO ………………………………………………. 60 €

XUVENIL-ADULTO:

1º PREMIO …………………………………………….…100 €
2º PREMIO ………………………………………………. 75 €
3º PREMIO ………………………………………………. 60 €

Os premios poderán ser declarados desertos polo Xurado do Concurso.

SÉTIMA.- A entrega de premios terá lugar o mesmo día de celebración do Entroido: unha vez feita a avaliación polo Xurado, o secretario fará público o resultado, mediante a lectura da acta correspondente.

OITAVA.- A participación no concurso supón a aceptación de todas e cada unha das presentes bases, sendo a decisión do Xurado inapelable.

O Rosal, 16 de Xaneiro de 2009
O Alcalde
Jesús Mª Fernández Portela

Programa de Nadal 2008/2009

2008-12-03T10:45:00.000-08:00

Programa de Nadal 2008/2009 Concello do Rosal

-7 DE DECEMBRO 2008 - HORA: 19:00 h. - LUGAR: Auditorio Municipal
CONCERTO NA HONRA DE STA. CECILIA
Agrupación Musical do Rosal

-14 DE DECEMBRO 2008 - HORA: 19:00 h. - LUGAR: Auditorio Municipal
A Asociación de Amigos de Camposancos e o
Grupo de Teatro “Fincando o lombo” presentan a obra
“VAIA ENAMORAMENTO” (adultos)
De seguido o Show de “Os Campelos”
(Roberto Fdez. Rguez e Francisco Rguez. Fdez.) presentando a obra
“ENTRE A FICCIÓN E A REALIDADE” ( adultos)

-21 DE DECEMBRO 2008 - HORA: 18:00 h. - LUGAR: Auditorio Municipal
CONCERTO DE NADAL
Agrupación Musical do Rosal

-28 DE DECEMBRO 2008 - HORA: 17:30 h. - LUGAR: Auditorio Municipal
A compañía ALBIÓNS TEATRO presenta
“O CIRCO CON AUGUSTO E BIANCO” (Todos os públicos)

-4 DE XANEIRO 2009 - HORA: 19:00 h. - LUGAR: Auditorio Municipal
O Centro Teatral Faro-Miño presenta a obra
“PROTECCIÓN SOLAR” (Todos os públicos)

-5 XANEIRO 2009
A partir das 10:00 h. a CABALGATA DE REIS percorrerá as parroquias da vila.
HORA: 17:00 h. - LUGAR: Praza do Calvario
Recibiremos os Reis Magos coa animación de ROI o CAGA-BOLAS
e para rematar CHOCOLATADA (En caso de choiva no Pavillón de deportes)

-Os días 22, 23, 26, 27, 29 e 30 DE DECEMBRO e os días 2 e 3 DE XANEIRO
CINE DE ANIMACIÓN
HORA: 17:00 h. - LUGAR: Sala de Exposicións do Concello

Organizan:
Agrupación Musical do Rosal - Concellaría de Cultura - Escola Comarcal de Teatro Baixomiñota

Relato curto gañador

2008-12-02T07:39:00.000-08:00

ENCONTRO CASUAL

Saúl, era a primeira vez que pisaba terra galega. Falaba galego moi fluído cun algo de acento portugués. Chegou a Vigo como tripulante dun barco pesqueiro con tripulación, a máis dela galega. Cos compañeiros de traballo aprendeu a nosa lingua, e tamén estaba moi decatado da nosa forma de vida pois nos barcos falase moito de costumes e formas de vida típicas da rexión a que pertence a tripulación, como neste caso maioritariamente eran Galegos e obvio que se falara de Galicia.
Como o barco non volvía a saír para o mar ata dentro de quince ou vinte días decidiu facer unha pequena excursión. Chegou a estación de autobuses. Estaba un para saír que ia para A Guarda. Preguntou a cantos quilómetros estaba e decidiu facer a viaxe.
Levaba dous días na Guarda, sen coñecer a ninguén, camiñaba sen rumbo afastándose do centro urbano sen preocuparse por saber a onde ía, estaba feito a camiñar horas e horas, pois na súa terra, de rapaz e agora cando se desembarcaba pasaba moito tempo camiñando, claro que alí sabía sempre a onde ia, pero aquí era diferente camiñaba sen saber a onde.
O tempo era bo e a temperatura moi agradable para camiñar, xa case anoitecía. Parouse fronte a un letreiro indicador que se lle fixo difícil leelo, de feito antes de pronuncialo tivo que repetilo unhas cantas veces ata que conseguiu dicir “Pancenteo”.
Descoñecía o significado de Pancenteo pero sabía que estaba entrando nun barrio ou nun pobo, pois a escasos metros lía outro que dicía “Concello de A Guarda”.
Sen querer camiñar máis, arrimouse a cuneta, sentouse e deixou que o seu corpo se relaxase ata quedarse un pouco adurmiñado. Non sabe canto tempo estivo coa cabeza metida entre a súas pernas, tal vez durmindo ou quizais estivese cun ollo aberto e outro pechado atento a calquera movemento que puidese xurdir o seu derredor. O caso é que non se decatou de que alguén se arrimaba a el.
Rita, era unha muller relativamente moza, naceu na Coruña e desde fai un par de anos vive no concello do Rosal. Muller moi sociable que fala con todos os veciños, pero cando lle preguntan algo da súa vida evita sempre contestar e con moita astucia encamiña a conversación a outro tema. Algunhas veciñas, das que sempre se preocupan da vida dos demais, cando falan dela, que é case a diario, chámanlle a “ Coruñesa” en non se privan en dicir: “parece moi boa rapaza, pero algo esconde”.
Rita, case a noitiña saíu a levar unha bolsa de lixo a o colector; Era unha tarefa que facía a diario e sempre o anoitecer. Apeteceulle camiñar aproveitando que a noite era agradable. Quería camiñar, quería poñer o seu sentido en orden, quería encontrar a paz e non sabía nin como, nin onde.
Quería espallarse, quería esquecer moitas cousas desagradables que recordaba de fai un par de anos, e outras que preocupábanlle moito máis por ser moi recentes, tan recentes como que aínda tiña nos seus oídos o retumbar daquela chamada que consideraba como un novo comezo dun pesadelo moi amargo.
Camiñou, decidida con paso firme, non sabe canto tempo, quizais unha hora ou máis, ia pola beiriña da estrada e preguntábase o porqué non habería en todas as estradas un beiravía. De vez en cando pasaba un coche que a obrigaba a poñer a man diante dos ollos para que a luz non a cegase.
Foi co resplandor da luz dun coche cando se decatou que un pouco máis adiante, a poucos metros, había algo que lle fixo poñer o corazón acelerado e sentiu medo.
Considerábase valente, estaba afeita a cruzarse con cans de día e de noite, pero desta vez a situación era distinta, non se trataba dun can, pareceulle unha persoa.
Parouse de súpeto e pediulle ao Señor que outro coche pasase canto antes, e máis amodo, para ter bastante claridade e poder decatarse do que tiña diante dela.
Quixo dar volta e botar a correr, pero pensou que tal vez fose peor. Se era alguén que quixera facerlle dano, non ia a esperar sentado, nin feito un fardo, que era o que parecía. Tampouco sabia se era un home ou unha muller ou tal vez ningunha das dúas cousas. O instinto dicíalle que era un ser humano. ¿E se era alguén que estaba en perigo? Aquela postura nun aclaraba nada...? Unha chea de preguntas fíxose nun intre e ningunha delas lle fixo recuar, así que, lentamente, pasiño a pasiño seguiu camiñando dereita a o descoñecido.
Cando estibo a un metro xa nun tubo dubida de que se trataba dunha persoa que estaba coa cabeza entre as pernas. Non podía dicir se era home ou muller así que cando estibo a o alcanza do seu pé, deulle unas patadiñas suaves no traseiro a vez que lle dicía: -¿escóitame?, ¿atópase ben?, ¿pode oírme?
Quixo poñerlle unha man no ombreiro pero sentía medo estaba atafegada e non sabía que facer.
De súpeto, a o lonxe, mirou vir un coche, deu gracias a Deus, e saíu a estrada movendo as mans facendo indicacións de que parase.Nun tivo sorte, o coche seguiu o seu camiño.
Maldiciu contra o condutor e deu media volta para arrimarse, de novo, a persoa que estaba sentada. Deu uns pasos, aínda cegada pola luz do coche que acababa de pasar, cando de súpeto, encontrouse cun unha persoa de pé diante dela. ¡Nun quería mirarse no sitio!. Pero aquela persoa, que pola voz era un home, faláballe docemente dicíndolle que non se asustara que el no ía facerlle dano.
Rita estaba tan asustada que non era capaz de falar. A falta de luz, facíalle mirar a un home todo escuro como si tivera a cara tapada, pois ela só miraba o branco dos ollos.
Estaba pasando un medo terrible e pensou no peor: “sería violada, maltratada e logo aparecería morta a veira da cuneta”.
Os seus ollos ían acomodándose a escuridade e cada vez miraba máis nítido o que tiña diante dela. Volvía a mirar só o branco dos ollos e de vez en cando miraba tamén algo branco un pouco mais abaixo que deduciu serían os dentes mentres falaba. O que lle dicía aquel home non era nada violento, mais ben o contrario pois estáballe pedindo calma e tranquilidade. Rita, intentaba perder o medo e forzábase por tranquilizarse, pero o mesmo tempo preguntábase: -¿E porque ten a cara tapada?, ¡Un home na noite con a cara tapada non é de fiar!.
O tempo para Rita pasaba moi lento, tan lento que parecíalle estar conxelado. ¿Porque tiña que ser sempre ela quen se encontrase en situacións tan difíciles?. Era unha muller crente e pedíalle a Deus que lle dera forzas para saír daquela situación, pero tamén lle pedía explicacións de porqué sempre ela é a vítima.
Por suposto, non obtiña resposta algunha, así que tiña que ser ela mesma quen, con máis ou menos coraxe, saíse da situación na que estaba. Outras veces había estado en situacións moi amargas e sempre saíu do paso, agora tiña qué, o menos, intentar saír tamén.
Rita respirou profundamente e sempre coas súas dubidas, tubo a fortaleza de preguntarlle a aquel home:
-¿E vostede quen é?,-¿que quere de min?,-¿porque ten a cara tapada?.
Saúl, ensinou os dentes cun sorriso agradable ao mesmo tempo que lle dicía:
-¿Porque di que teño a cara tapada, é que aínda non se decatou que son negro?
Rita quedou petrificada.-¡O que me faltaba na noite esta!.-¿Pero, porqué, meu Deus, me déixaste saír da casa esta noite? Acumulábanselle as preguntas na súa mente, e, seguía sen capacidade de reaccionar.
Saúl, intentaba explicarlle mantendo unha distancia física cun aquela muller para que non se violentara. Imaxinaba o mal que o estaba pasando.Entendía perfectamente o asustada que estaba, pero non sabía facer outra cousa que falarlle e deixar pasar o tempo ata que ela puidese confiar nel.
Rita, ia tranquilizándose, escoitaba a Saúl que volvía a dicirlle que tivese calma, que se el estaba alí era por casualidade, que ia camiñando sen rumbo, que se sentou un pouco e quedouse durmido, que se ela quería, podía continuar o seu camiño que el non ía a facerlle dano algún.
-¿Entón podo irme?-preguntou Rita-
-¡Claro que pode irse! ¡Sinto moito darlle ese susto, pero xa sabe, estaba aquí por casualidade, e cada un é como é, nacín negro e sereino ata que morra!.
-¡Ben, non se preocupe, ten vostede razón cada un é como é! ¡pero mire, eu voume!.
-¡Si señora cando queira!.¿Podo facerlle unha pregunta?
-¡Si,claro!.
-¿Que fai vostede soa a estas horas da noite pola rúa?
-Non sei que dicirlle, señor, saín da casa, quixen camiñar necesitaba camiñar para encontrar a paz e mire...
-¡E se está errada, e aínda, de volta a casa encontra esa paz que busca!
-¡Oxalá fose así, pero penso que non teño o meu día e xa encontrei bastante!.¡Por hoxe creo que xa está ben!.
Saúl, trataba de darlle conversa e así tranquilizala máis, pero non sabía por onde seguir conversando, sentía medo que o conseguido ata agora se fose a piques, por unha mala interpretación. Tiña todo en contra, había asustado a esa muller, e, por si fose pouco, era negro.Pensou en rematar a charla e cada un tirase pa o seu lado. Así que dixo a modo de despedida:
-¡Ben muller!, ¡Chámome Saúl, nacín en Cabo Verde, traballo nun barco pesqueiro que está en Vigo, e agora mesmo, non sei onde estou!. ¡Traballo me custou ler o letreiro ese de Pan-cen...! ¿Agora xa non sei como di?.
-¡Pancenteo!, dixo Rita. De aquí cara alá, sinalou co dedo, é A Guarda, e para acá é O Rosal.
-¡Ben, pois entón Adeus!-dixo Saúl-. E votou a andar. Deu tres pasos, parouse e volveuse cara a Rita para dicirlle:
-¡Ah!,¿pode dicirme como se chama, quixera recordar o seu nome cando estea na soidade do mar?
-Chámome Rita, e de seguro que eu tamén vou a recordar o seu nome na soidade da terra, que tamén existe.
-¡Sinto no estar nun sitio con máis luz para poder mirarlle a cara e recordala tamén!.-dixo Saúl-.
-¡Eu tamén sinto o mesmo!,¿pero non vamos a estar aquí ata que veña o día?.
-Non creo que faia falta esperar o día, se pasase un coche ou se camiñamos un pouco. Aí máis adiante vese unha luz.
Camiñaban os dous, un o lado do outro mantendo unha separación considerable. A estrada era toda para os dous. Non pasaba ningún coche desde facía tempo. Ningún dos dous quería, ou non se atrevía, romper aquel silencio.
De pronto dixo Saúl: -¿porque me dixo antes que a soidade da terra tamén existe?, ¿e a caso que se sinte soa?
-Levo un tempo que estou soa, moi soa. Teño días que nin o can me fai compañía.
-Nun quero meterme na súa vida. Penso que o noso encontro foi como foi, pero ata chagar a luz podemos falar de algo. ¿e se me fala da súa soidade?
-¡Que lle vou a contar da miña vida!, fai apenas uns minutos non sabíamos nin que existiamos, ademais aínda non me encontro ven como para falar de min con ninguén.
-¡Como queira muller! Sei que o noso encontro non foi o que calquera poida desexar, pero ningún dos dous eliximos o momento.
-¡Si, claro! ¡miúdo susto levei, aínda teño o corazón a pulos!.
-Síntoo moito. ¡Non sei que podería facer para compensarlle o dano que lle poden facer!.
-¡Tranquilo! Non se sinta culpable. Ningún dos dous temos culpa algunha.
-Xa estamos chegando a luz, xa consigo mirarlle a faciana e créame que me parece unha muller moi bonita, ademais de moza, claro.
-Moitas gracias, cando esteamos máis cerca da luz, a lo mellor, cambia de opinión.
-Non o creo, e se cambio será para mellorala, non teño dúbida.
-Gracias outra vez. ¡Vostede tampouco esta mal, e mozo, moi forte e paréceme guapo! Ignoro totalmente os baremos da beleza da xente da súa raza, pero si que paréceme interesante.
-Créame que eu tamén agradezo as súas palabras. Non recordo que ningunha muller me falase así, a excepción da miña nai, pero diso xa fai moito tempo, cando morreu só tiña nove anos.
-¡Vaia, síntoo moito!.Pero ¿na súa terra ningunha moza se decatou de vostede?.
-Cando finou miña nai, quedei o cargo do meu irmán maior. Meu pai saíu un día para Mozambique e non soubemos máis del.Quedamos a miña nai e sete irmáns. Eu era o terceiro, o que quere dicir, que detrás de min aínda había catro mais. Pronto tivemos, os mais maiores, que buscarnos a vida. Aquilo é moi distinto a isto. Alí un neno de dez anos xa ten que ter onde traballar. A escola é para algúns privilexiados, así que tiven que buscarme a vida como pudin para poder axudar a familia, cando era capaz, non e fácil encontrar traballos que te dean algo de diñeiro.
-Non tiven moita sorte,-Continúa Saúl- ata que un día no porto de Praia había un barco pesqueiro. A xente dese barco falaba moi parecido a nos, podiámonos entender falando e foi así como conseguín traballar nese barco que me deixaba alí en Praia, xunto con dous compañeiros máis, cando remataba a pesca, e volvían a recollernos cando comezaba outra campaña. Non é que gañase moito diñeiro, pero gracias a ese traballo os meus irmáns máis pequenos puideron ir un pouco a escola.
-Nesta última campaña de pesca o barco non arribou a Cabo Verde e viñemos todos para Vigo, e aquí estou falando con vostede sen saber o porqué.
Xa estaban parados debaixo da luz, xa se tiñan mirado un ao outro e aquela tensión inicial estaba neste intre moi amainada. Agora parece que só querían falar e falar como si se coñecesen de toda a vida e que despois dun tempo separados quixeran recuperar as historias das súas vidas desde onde as deixaran.
Rita era mais conservadora e quería escoitar máis que falar, por iso era ela a que, case sempre, facía as preguntas. Polo contrario Saúl contestaba a todo que ela lle preguntaba e facíao con moito detalle.
Despois de estar un pouco parados debaixo daquela luz, continuaron camiñando lentamente estrada adiante, meténdose de cheo, outra vez, na mais absoluta escuridade.
Rita era quén coñecía o camiño que conducía a súa casa mentres que el a o seu lado seguía os pasos dela sen saber cara a onde.
...Pasaban polo lado doutro letreiro indicador que poñía “Fornelos” palabra que Saúl intentou pronunciar de corrido e conseguiuno separando as sílabas -for-ne-los-.
Saúl, preguntoulle a Rita o significado de “Fornelos” ao que ela contesta non saber, pero que era un barrio do Rosal onde ela vivía.
Unha vez chegados a diante da casa de Rita, esta díxolle a Saúl.
-Xa estou na miña casa. Cando hai unhas horas saín para camiñar non podía imaxinar que chegaría tan tarde e acompañada por un descoñecido.
Saúl non sabía que dicir e limitouse a mirala fixamente.
Rita rompeu o silencio e preguntou
-¿Ten pensado volver para A Guarda a estas horas ou seguira camiñando sen rumbo?.¡Tampouco sei se en A Guarda, ten onde durmir ou ten que quedar na rúa!
-¡Onde durmir, non teño, e moito menos a estas horas, pero eu sempre me apaño!.
-¡Se quere entre comigo, toma algo quente, falamos un pouco máis e logo vaise?.
-¡Acepto encantado! pero penso que xa a molestei bastante, aínda que en ningún momento foi esa a miña intención. ¡Cando vostede queira, voume! ¿De acordo?.
Rita meteu a chave na fechadura deulle un par de voltas e empurrou a porta que se abriu para deixalos pasar. Un can pequeno saíu a recibir a súa dona sen ouvear nin unha soa vez. Rita, acariciou o can que lle chamou “delfín”. Logo de soltarse da ama, o can foi correndo a cheirar os pes de Saúl. Subiron unhas escaleiras de pedra e entraron na casa directamente a cociña.
Rita invitouno a sentarse nunha das cadeiras que había o carón dunha mesa. Esperou a que estivese sentado para preguntarlle se quería un café ou un prato de sopa de verduras que tiña preparada, só tiña que quentala.
Saúl dixo que prefería un prato de sopa, pero antes quería ir o retrete.
Desculpouse Rita por non haberlle dito antes onde estaba, guiouno ata o baño e volveu para a cociña a quentar a sopa e a preparar un café para ela.
Saúl volveu a cociña e antes de sentarse arrimouse a onde estaba a tarteira coa sopa e facendo unha gracia díxolle a Rita que ía comer a mellor sopa da súa vida e por si fora pouco na mellor compañía que imaxinase antes de saír de A Guarda.
Rita dedicoulle un sorriso e dispúxose a servirlle a sopa, puxo tamén a cafeteira enriba da mesa e con toda a calma verteu un pouco de café na súa taza e sen botarlle azucre deulle un primeiro sorbo. Desculpouse por non poder ofrecerlle un pouco de viño ou cervexa, dicindo que ela so bebía auga.
En silencio, cada un ía saboreando o contido do que estaba tomando. Os dous estaban a espera de que o outro falara e así pausadamente foise consumindo a sopa e o café. Saúl cada vez que levaba a culler a boca levantada a vista e encontrábase coa mirada de Rita que estaba saboreando aquel café a sorbos pequenos. Parecía un xogo ensaiado.
De pronto dixo Saúl:-¡estaba exquisita a sopa!. Xa estou preparado para camiñar de novo, pero espero que me deixe estar aquí un pouco falando tamén de vostede, pois en todo o camiño só falamos de min.
-Ben, a verdade e que non sei que dicir de min, a non ser que me pregunte algo en concreto.
-¿Podemos tratarnos de tu, no?-Preguntou Saúl-
-¡Claro que si, por favor!
-Moitas gracias.
-Saúl empezaba a sentirse máis cómodo e comezou dicíndolle a Marta:- Teño na memoria algo que me dixeches cando comezamos a camiñar, que foi: “Levo un tempo que estou, soa, moi soa. Teño días que nin o can me fai compañía”.-¿De onde ven esa soidade, e non me refiro a soidade familiar?,-¿Hai algún home na túa vida que te faga sentirte así? Antes de que me conteste quero dicirche que tes o mellor momento da túa vida para espallarte falando. Non ai mellor interlocutor que unha persoa estraña como son eu, neste caso, para falar sen temor algún, pensa que se ai quen te escoite será como unha liberación da túa pena. ¡Xa podes contarme!.
-Non sei nin por onde empezar. Fai uns anos coñecín un home, (non quero pronunciar nin o seu nome) nunhas circunstancias máis ben simpática. Foi nun viaxe que eu fixen a Barcelona en compañía dunha amiga. Estando na recepción dun hotel cando, debido a miña torpeza, tropecei con ese home, con toda boa sorte que caín sentada nun sofá que estaba xusto detrás de min. O home, sen ser culpable, foi tan atento que intimamos.-prefiro non contar detalles- O caso que pasamos uns días mos bos xuntos, logo volvín para A Coruña e o pouco tempo estaba viaxando de novo a Barcelona para quedarme a vivir con el.
Rita sérvese un pouco de café dálle un sorbo e comeza de novo a falar.
-A estancia en Barcelona vivindo co aquel home foi un pesadelo horrible, axiña me din conta de que había cometido o erro máis grande da miña vida. Estaba compartindo a miña vida cun home excesivamente machista, quedei anulada na primeira semana de convivencia. El tiña que elixir a película cando iamos o cine, na TV. Eu non podía tocar, a comida dicía el o que tiña que facer, non podía irme a cama sen que el chegase a casa, aínda que chegase de madrugada, certo que eu non traballaba fora, pero tiña que ser unha escrava del sen rechistar. Os fins de semana eran os peores días con el sempre na casa. En canto ao sexo con ese home, prefiro non comentar, ¡Horrible! ¡Horrible!¡Horrible!.
-Non me explico como aguantei con el trinta e oito días contados un a un. Menos mal que no día trinta e cinco, estando xa totalmente desesperada, pasoume “algo tan importante”, que levado con todo secreto axudoume moito a acelerar a decisión de irme da casa librándome daquel calvario que padecía con aquel home.
-Perdóame Saúl, pero ese “suceso tan importante”, non o comento nin comparto con ninguén, ata o momento.
-Tiña medios económicos -continúa Rita- para estar oito ou dez días en Barcelona. Necesitaba estar ese tempo para tramitar o que tiña entre mans, saír da cidade e irme a onde fose, lonxe daquel inferno. Estaba aloxada nun hotel de pouca categoría, saia a calle o menos posible. Barcelona, e moi grande e camiñaba sempre co medo de encontralo diante de min. Confiaba en que non sucedería pero a miña mala sorte e tal que dous días antes de poder saír de Barcelona, cando ía por unha calle sentín unha man que me aprisionaba o meu brazo e me fixo xirar en redondo para encontrarme coa súa faciana diante da miña en actitude ameazadora. Quixen gritar pero nun fun capaz, aquel rostro tan pegado a o meu anuloume a vontade e sentía medo. A xente pasa por ti sen que ninguén se decate do que te está sucedendo. Cada un anda o seu e ninguén presta atención aos demais. As cidades son así. Arrastroume cara a un soportal e alí intentou tranquilizarme, dicindo que quería soamente falar comigo, díxome que o irme da casa había sido un erro, pero que aínda estaba a tempo de corrixilo. En todo momento eu dicía coa cabeza que non, e cando pudin falar díxenlle moi claro que o noso terminara e que pola miña parte xa era historia. El non quería oír iso e cambiou a táctica da sedución e con boas palabras trataba de convencerme a que volvera xunto con el de novo.
-Pola miña cabeza pasou como un flash toda amarga historia vivida con el, así que puxen en practica tamén a mesma táctica que el. Sabía que me ía ser imposible convencelo falando, así que tratei de usar as miñas armas de muller.
Rita mira fixamente a Saúl, e continúa:
-Non sei de onde saquei as forzas para ser sedutora e mostreime melosa aínda que por dentro sentira verdadeiro asco, pero tiña que seguirlle o xogo. Tiña medo, moito medo.Alí mesmo abrazámonos e bicámonos con toda paixón, o menos iso era o que pensaba a xente que pasaba preto de nos, pois algúns asubiaban e animábannos a que continuásemos así. Mentres nos bicábanos moitas cousas pasaban pola miña cabeza, pero non era capaz de ter claro o que ía a facer. El deuse conta de que estaba tramando algo e cerquiña da miña orella díxome: “¡Non intentes facer nada porque non te vou a deixar rematar!”. ¡Notarás que teño unha cousa dura no peto interior da chaqueta, saibas que é unha pistola que podo utilizala en poucos segundos e deixarte morta aquí mesmo tirada no chan!.
Saúl, servíase un vaso de auga con todo coidado para non facer ruído, con toda atención escoitaba o relato de Rita.
O tempo ía pasando, alí estaban os dous, Rita e Saúl, como si se coñeceran de sempre. Rita levantouse da mesa e pediulle desculpas a Saúl, dicíndolle que ía a o baño. Camiñou cara ao baño e ía acomodando os seus pensamentos que acumulaban moitas preguntas que se facía ela para si, pero que podían ser compartidas con Saúl. -¿podería explicarlle a Saúl o que lle sucedeu fai apenas unha semana?, -¿Que pensará de min?, Ou tal vez me pode preguntar: -¿E porque non soubeches defenderte antes denunciando os malos tratos? –Moitas preguntas me poderían facer calquera e eu non sería capaz de contestalas ou non quería porque e certo fun unha COVARDE con maiúsculas. Nun fixen nada positivo para axudar a poñer a muller no sitio que lle corresponde.
Presumía de ser máis culta que as miñas veciñas, pero certamente non e así, dei vén o que cando algunha veciña me fai alusión a miña vida pasada, saio pola tanxente cando debía dicirlles a verdade, que fun moi covarde e agachei a cabeza cando un home me dicía que a agachara.
Sabía que hai mecanismos legais que te defenden a que aguantes a cabeza erguida e non fun capaz de dar un paso buscando axuda.
Si, tiña que dicirlle a esas mulleres do campo que consideramos, as de cidade, como inferiores, que hai que loitar con dentes e uñas para conseguir que os homes teñan en conta que non son os donos absolutos de nos. Agora dábase conta do sufrimento que pode padecer unha muller que teña que convivir cun home machista durante 20 ou 30 anos, como hai moitas. O fin e o cabo ela só aguantou 38 días e parecéronlle unha eternidade. Moitos pensamentos se atropelaba na mente de Rita mentres estaba no baño.
Regresou a cociña e foi directamente a quentar un café. Necesitábao, puxo a cafeteira na mesa e ofreceulle a Saúl un café que el rexeitou; Serviuse ela e despois do primeiro sorbo.
Saúl, toma a palabra e dí: -¡Se non te apetece continuar, e mellor que o deixes. Non quero baixo ningún concepto que os malos recordos te fagan dano!.
-Non Saúl, podo seguir, necesito seguir quero acabar a miña triste historia.¿onde ía?
-Saúl dixo que estaba dicindo: “que tiña unha pistola no peto e que a podía matar, se quería”.
-Si, recordo. Aquela situación ameazadora era para min un pesadelo horrible, non souben reaccionar nin conseguín enganalo e déixeme ir con el. Camiñabamos como unha parella normal, el levábame o seu brazo polo meu ombreiro e levoume directamente a parada de taxi que estaba a pouco máis de cen metros. Subimos ao taxi no asento de atrás, deulle a o taxista a dirección da súa vivenda e comezou a carreira por o centro de Barcelona. Calculo que estaríamos a dous ou tres quilómetros. O traxecto faciámolo en absoluto silencio, so se escoitaba a radio do coche que estaba dando un servizo informativo. De súpeto un coche saíu a toda velocidade dun cruce chocou con nos, mesmo na porta traseira do lado onde el ía sentado. O taxi xirou derrapando e foi a bater con outro coche que circulaba paralelo a nos. O taxista maldicía contra o condutor do outro coche, saíu, abriume a porta, preguntoume se estaba ferida, dixen que no e díxome que baixara, collín o meu bolso que tiña no asento e saín sen problema, eu non sentía nada. Mirei como o taxista metía medio corpo dentro do coche e oínlle preguntar a el se estaba ferido. Xa non escoitei a resposta, púxenme a andar con paso lixeiro cara a beirarrúa e mestureime coa xente que camiñaba. Tiña que afastarme do sitio o máis rápido posible cando de repente parou ao meu carón un bus. Estaba subindo a xente a o bus, só quedaban dúas persoas para entrar. Esperei e entrei aparentando naturalidade, senteime nun asento e mirei como aínda había xente disposta a baixar pola porta de saída. Desexaba con todas as miñas forzas de que o bus se puxera en marcha canto antes, por fin arrancou e xa me sentía libre, pero de repente o autobús minora a marcha e para de novo. Mirei pa diante e vin como tres coches que estaban diante de nos tamén estaban parados, xusto polo accidente do taxi no cal estaba eu facía uns minutos. O corazón saíame do sitio, non sabía se mirar ou agachar a cabeza e esperar. Recoñezo que tiña moito medo e optei por poñerme de costas a fiestras do bus e a cara case agochada como se estivera adurmiñada, (moita xente fai iso e considérano normal), levaba así non sei canto tempo, quizais dous ou tres minutos, pero para min foron horas. Escoitaba os comentarios da xente lamentándose do tempo que estaban a perder ata que oín a alguén que dicía que xa estaban regulando o tráfico dous policías, que pronto sairiamos do sitio. Cada vez tremía máis. Sentín como arrancaba o bus e agardei un pouco de tempo inmóbil creo que sen respirar ata que escoitei como aceleraba o motor e notaba como a velocidade de arranque me proxectaba contra o asento. Tampouco sabía a onde ía pero non me importaba, quería estar lonxe canto antes, baixarme despois de cinco paradas, e coller un taxi que me levara ao hotel. Media hora despois estaba pechada con chave na habitación do hotel, prometéndome nun abrirlle a porta a ninguén.
Rita toma un novo sorbo de café e continua falando:
-Non podía saír de Barcelona ata o día seguinte a tarde. Pola mañá tiña que estar nunha entidade bancaria para facer unha operación. Estaba citada para as dez e media. Desa operación dependía que tivese diñeiro para viaxar. Pensaba se el localizaría onde me aloxaba, por iso a miña presa por saír de Barcelona canto antes e nun medio de transporte como o autobús.
-O resto da estancia no hotel foi moi longo, apenas pechei ollo durante a noite. Levanteime moi pronto, entreguei a chave da habitación, paguei a estancia e fun andando hasta o banco que estaba a apenas 200 metros.
Fixen o que tiña que facer e cun pouco de diñeiro no peto tratei de saír de Barcelona canto antes. So tiña como equipaxe un bolso con roupa e o bolso carteira. Viaxei en autobús ata Lleida e alí estiven dous días.Merquei unha pouca de roupa, a máis imprescindible, e volvín a viaxar ata Zaragoza.
-En Zaragoza, xa me sentía máis segura. Visitei a Pilarica e recei, recei e chorei diante da Virxe e pedinlle que me gardara del, e que nunca me atopara.
Rita deu un suspiro moi fondo e dixo: ¡Isto é todo contado así polo miúdo, pero que o podo resumir en poucas palabras como!: “¡Horrorosa a miña estancia en Barcelona; dende que me quedei a vivir con aquel home!...”
Saúl non dixo nada e continuo cos cóbados apoiados na mesa e as mans suxeitando a mandíbula.
Rita miraba para el como pedíndolle a súa opinión. Miráballo fixamente e parecíalle un mozo guapo, considerábase unha muller que non era racista pero dáballe un “non sei qué” estar na súa casa acompañada dun home negro.
Notaba nela unha sensación diferente a outras veces que se encontraba soa cun home. Mirou o reloxo dixital que tiña na cociña que marcaba as 04:22 horas. Facía algo de calor, levantouse e abriu a fiestra. Un refacho de vento fresco inundou o compartimento e os dous quedaron satisfeitos co aquel frescor.
Rita agradeceu o silencio de Saúl e somerxeuse de novo nos seus pensamentos, e preguntas a ela mesma referidas, claro está, a decisión que tomaría neses intres con relación a Saúl. Por iso preguntábase: “Se neste momento Saúl me dixera que se marchaba, ¿cal sería a miña reacción?. Quixera que fose el o primeiro en decidirse, fose cal fose a decisión. Por outra banda tiña moi claro que cando cheguei a este pobo de O Rosal, foi coa firme resolución de vivir soa. Non estaba preparada para convivir con outro home.
Tiña a situación económica bastante resolta e non quería complicarme a vida, pero agora, neste intre nun sabía que facer. Certo é que Saúl aínda non me ataba nada. O pasar unha noite cun home non significa que hipoteques o resto da túa vida nin tan sequera te podías sentir atada en nada.
De súpeto Saúl, púxose de pe e dixo: -¡Téñome que ir, non quero molestarte máis!.¡Gustaríame volver a estar contigo e continuar falando!.¿Aínda me faltan varios días para irme para o mar, así que si te queres podemos volvernos a encontrar?.
Esa petición calmada feita con unhas palabras pausadas e acompañadas dunha mirada tenra, deixou a Rita sen saber que dicirlle. So se lle ocorreu contestarlle algo como:
-¿Pero onde vas a ir a estas horas se non sabes nin camiño nin carreiro? ¡Aínda se estivera amañecendo, pero faltan un par de horas boas para que podas mirar coa luz do día!.
-¡Tes toda razón! –dixo Saúl- ¿Pero aquí non podo quedarme a non ser que ti o permitas?.
Esta última palabra “permitas” entroulle a Rita como se fose unha súplica feita por alguén que a necesitaba, pero que ela tiña que contestar axiña, quería continuar unha conversa fluída, pensando o que dicía, pero sen ter que pararse a analizar cada palabra que ía a dicir. Así que con voz firme dixo:
-¡Ben, Saúl, quixera deixarte que durmiras aquí, que logo cando espertaras, colleras o camiño de volta e eu quedarme soa e tranquila!. – Aínda non acabara de dicir a última palabra xa se dera conta de que iso non era o que ela quería- Por iso sen deixarlle falar a Saúl, continuo dicindo:
-Soa, sei que podo quedar, pero a tranquilidade xa non sei como conseguila. ¡Hai poucos días que o estou pasando fatal outra vez!. Ese home do que te acabo de contar, volveu a intentar entrar na miña vida e presinto que quer facerme dano de novo.
-¿Pero entón non me contaste todo?, -preguntou Saúl,- ¿Como pode ser que ese home saiba que estás aquí?
-Si que cho contei todo. Ese home é moi listo. Seguro que aproveitouse de algo e localizou o meu número de teléfono, aínda que penso que non saiba onde estou.
-¡A ver, muller, conta!-
-Cando estiven en Zaragoza despois de escapar de Barcelona, merquei un teléfono móbil deses que se cargan en calquera sitio e non se pasa ningún cargo ao banco, polo tanto ninguén sabe de quen é ese teléfono. O caso é que fai uns días recibín unha chamada de ese home, dicíndome que me tiña localizada e que pronto estaría cerca de mín. Non sei como puido conseguir o número deste teléfono. O que teño seguro é que esta dirección onde vivo agora non lla dei a ninguén, nin tan sequera o banco a sabe.
-¡Tranquila Rita!, eu penso que ese home non sabe onde vives, por moito que te chame nada te pode facer, so molestarte coas chamadas, pero iso tamén ten xeito de arranxalo. Dar de baixo o teléfono e quedarías liberada, penso eu, pero haberá xente que te informe mellor.
-¡Non sei Saúl!, ¡séntome tan desprotexida e tan ameazada que daría calquera cousa por ter claro o meu futuro máis próximo!.
-¡ Podes contar comigo, o menos nestes días que estarei en terra, logo cando estea navegando pouco poderei axudarte!.
Marta, tiña diante dela a un home que non coñecía de nada, que se atopou con el como te atopas cun can sen amo, pero que a primeira ollada dáste conta de que ese can necesita agarimo. Apenas unhas horas antes Saúl non existía na súa vida, mentres que agora, inspiráballe tanta confianza que estaba a punto de dicirlle que se quedara con ela, que se esquecera do barco e que os dous xuntos formaran unha vida onde ela podía sentirse máis segura, e el, o mellor, tamén podía saír gañando.
Unha vez máis Rita estaba entre a espada e a parede, pero agora tiña unha oportunidade de reforzarse e intentar saír adiante daquel pesadelo, daquel temor que tiña nome e apelidos, que vivira cun el un pouco de tempo pero que a deixou moi tocada e se agora non se decidía a dar un paso ao fronte podía volver a mirarse feita unha muller que so esta neste mundo para sufrir. Tiña que ser valente e intentar subir a o tren que naquel momento pasaba por diante dela. Todos estes pensamentos pasaban pola súa cabeza instantaneamente atropelándose uns cos outros, aínda que ela trataba de poñelos en orden. Respiraba profundo e dicíase a se mesma: ¡Teño que cambiar!, ¡teño que tirar pa diante!, ¡Teño que coller o touro polos cornos e demostrarme a min mesma que podo loitar pola miña felicidade e non permitir unha vez máis todo canto permitín antes!.
Decididamente, e de súpeto, díxolle a Saúl: ¿porque non che quedas comigo uns días para coñecernos un pouco máis?
Saúl, abriu os ollos de espanto sen dar crédito ao que acababa de escoitar
-¡Por min non hai inconveniente algún!. Tratarei de corresponderte e intentarei con todas as miñas forzas de que non te arrepintas do paso que acabas de dar!.
Rita acercouse a Saúl, estirou a súa man demandando un choque de mans que certificara aquel pacto.
Os dous tremían cando as mans se xuntaron e encaixaron unha na outra quedando as dúas apertadas. As miradas estaban cravadas tamén unha na outra. Un sorriso por parte dos dous saíu espontáneo e así mirándose e sorríndose estiveron un pouco de tempo ata que Saúl, sen soltarlle a man foina arrimando a el ata que os dous abrazáronse fortemente como preludio do que veo despois.
Os seguintes días, Rita e Saúl estiveron facendo plans para o futuro. Rita encontrábase a gusto co seu compañeiro, e intentaba convencelo de que deixase de navegar e quedase con ela. Nun momento dado prometeulle que os dous viaxarían a Cabo Verde e que logo alí decidirían quedarse ou virían a O Rosal, ou a calquera outra parte.Os medios económicos de Rita eran moi altos, aínda que iso era un secreto para Saúl, pois Rita, nunca quixo dicirlle a ninguén que aquela tarde en Barcelona había cuberto un boleto da Lotería Primitiva que saíu premiado como único acertante con máis de doce millóns de euros (Ese foi aquel “suceso tan importante” que lle aconteceu a Rita en Barcelona no día trinta e cinco da vida co aquel home).
Un mes despois de estar a vivir con Saúl, saíron para Portugal coa intención de viaxar a Cabo Verde.
Rita iniciaba esa nova andadura plenamente convencida de que nunca máis se deixaría asoballar por ningún home e trataría de axudar a outras mulleres que, como ela, son vítimas da violencia de xénero.
Fin.

ANSELMO MARTÍNEZ PENA

Gañador do I Certame de Relato Curto do Concello do Rosal

Novembro, 2008

Máis información en: http://noticiasorosal.blogspot.com/2008/11/entrega-de-premios-do-i-certame-de.html

Congreso Álvarez Blázquez en Tui os días 11, 12 e 13 de decembro de 2008. Axenda.

2008-11-23T18:54:00.000-08:00

11 DE DECEMBRO, XOVES
9:00 a 9:30 h
Recepción e reparto de documentación

9:30 a 10:00 h
Inauguración

10:00 a 10:45 h
Conferencia inaugural
Xosé L. Méndez Ferrín
“A literatura galega interpretada
por Xosé M.ª Álvarez Blázquez”

10:45 a 12:00 h
Comunicacións
Alfonso Álvarez Cáccamo, Alfonso Álvarez Gándara
e Emilio Álvarez Rei
“Achega da familia Álvarez á construción do país”

12:00 a 12:30 h
Descanso

12:30 a 14:00 h
Visita guiada ao Museo Catedralicio

16:30 a 17:00 h
Relatorio
Eduardo Méndez Quintas
“Reflexións en voz alta sobre o labor arqueolóxico
de Xosé M.ª Álvarez Blázquez”

17:00 a 18:15 h
Comunicacións
Manuel Bragado e Víctor Freixanes
“Álvarez Blázquez, editor”

18:15 a 19:30 h
Debate conxunto

12 DE DECEMBRO, VENRES
10:00 a 10:30 h
Relatorio
Xosé R. Pena
“Xosé M.ª Álvarez Blázquez, canonizador
e investigador da nosa literatura”

10:30 a 11:00 h
Relatorio
X. R. Barreiro
“A obra histórica de Álvarez Blázquez”

11:00 a 11:30 h
Descanso

11:30 a 12:00 h
Rafael Sánchez Bargiela
“Xosé M.ª Álvarez Blázquez e a súa familia:
un corazón aberto na vella cidade tudense”

12:00 a 13:00 h
“O coleccionismo”
Mesa redonda. Moderador: Xosé L. Méndez Ferrín
Carlos Pérez -Fonterosa Antón, José Manuel González
Troncoso e Ernesto Iglesias Almeida

13:00 a 14:00 h

Roteiro Xosé M.ª Álvarez Blázquez

16:30 a 17:00 h
Relatorio
Manuel Forcadela.
“A narrativa galega de Xosé M.ª Álvarez Blázquez”

17:00 a 18:15 h
Comunicacións
Carlos García Martínez e Fernando Acuña Castroviejo
“Xosé M.ª Álvarez Blázquez e a arqueoloxía da resistencia”

18:15 a 19:15 h
Debate conxunto

13 DE DECEMBRO, SÁBADO
10:00 a 10:30 h
Relatorio
Xosé M.ª Álvarez Cáccamo
“Xosé M.ª Álvarez Blázquez: a paixón das orixes”

10:30 a 11:30 h
Comunicacións
Ana Acuña, Ramón Nicolás e Carlos Bernárdez
“Xosé M.ª Álvarez Blázquez, unha voz propia e honrada”

11:00 a 12:00 h
Descanso

12:00 a 13:00 h
Debate conxunto

13:00 a 13:45 h
Conferencia de clausura
Darío Xohán Cabana
“Xosé M.ª Álvarez Blázquez, editor revolucionario”

13:45 h
Clausura

Inscrición
Estudantes e desempregados: inscrición gratuíta.
A inscrición formalizarase enviando un correo electrónico a secretaria@realacademiagalega.org en que se fará constar:
nome, apelidos, DNI, enderezo, teléfono,
correo electrónico e modo de inscrición.

Licenciados e profesores: 20 euros
O ingreso da cota correspondente farase na entidade
CAIXA GALICIA, número de conta: 2091 1023 32 3040000148,
indicando “Congreso Álvarez Blázquez” e máis os datos persoais.
Deberase enviar copia do ingreso por correo ordinario ou fax
á Real Academia Galega (Tabernas, 11 – 15001 A Coruña,
teléfono e fax: 981 207 308).

Admitiranse un número máximo de 100 solicitudes
por rigorosa orde de inscrición. Está solicitado un crédito de libre elección (30 horas) para todos os matriculados. Entregarase un certificado de asistencia aos congresistas que teñan acreditado ter participado no Congreso mediante un sistema de sinaturas.

I Certame de Poesía e Relato Curto no Rosal

2008-10-30T11:39:00.000-07:00

BASES

1.-Poderán participar no concurso cantas persoas o desexen, maiores de 14 anos.

2.-A temática xirará entorno as mulleres nas súas diferentes vertentes, valorándose a utilización dunha linguaxe non sexista e a utilización de temas que potencien o cambio e a evolución de valores máis alá dos estereotipos masculinos e femeninos tradicionais, así como actitudes contrarias á violencia de xénero.

3.-Os traballos deberán ser inéditos, non premiados en ningún outro certame. Presentaranse en galego, mecanografados ou manuscritos en tinta negra ou azul con letra lexible, sen enmendas nin borranchos.

4.-Poderase presentar indistintamente á convocatoria en formato de POESÍA ou RELATO CURTO:
- Para a convocatoria de POESÍA cada autor/a poderá presentar unha
obra poética formada por un máximo de 2 poemas, que non excedan
de 30 versos cada un.
- Para a convocatoria de RELATO CURTO admitirase un máximo de
1 relato onde a extensión oscilará entre 2 e 10 folios.

5.-Os traballos presentaranse con pseudónimo, acompañados dun sobre pechado no que figure escrito no exterior o pseudónimo e a convocatoria á que se presenta, e no interior, incluiranse os datos do autor/a (Nome, apelidos, DNI, enderezo e teléfono de contacto).

6.-Os traballos deberán ser presentados no Centro Social Polivalente (Rúa Cabaqueiros, nº4) no Servizo de Promoción á Muller ca instancia facilitada ao efecto, onde constarán exclusivamente o pseudónimo, o teléfono e a data de presentación.
O prazo de admisión pecharase o día 18 de novembro.

7.-O Xurado estará composto por:
Concelleira da área de Muller.
Concelleira de Cultura.
Técnica de Promoción da Muller.
Unha muller representativa da área cultural-literaria da zona.

8.-Concederase un premio por cada modalidade: un para POESÍA e outro para RELATO CURTO.

9.-O Xurado emitirá o seu fallo o día 25 de novembro de 2008, Día Internacional contra a Violencia de Xénero.

10.-Os traballos premiados coma os non premiados serán expostos ao público no Concello do Rosal polo Día Internacional contra a Violencia de Xénero.

11.-O Concello do Rosal poderá difundi-los traballos premiados do xeito que considere oportuno e disporá tódolos dereitos sobre o mesmo.

12.-As obras presentadas e non premiadas poderán ser retiradas no prazo de 30 días a partir da data na que se faga público o fallo.

13.-O fallo do xurado será inapelable.

14.-A presentación a este certame implica a aceptación plena das presentes bases.

15.-Tamén para aquelas persoas que non participen no certame pero sí queren manifestar a súa repulsa no Día Internacional contra a Violencia de Xénero, poden enviar frases, palabras, debuxos,… o e-mail: violenciadexenero@gmail.com

David Gómez Martínez, decathleta olímpico

2008-10-07T15:24:00.000-07:00

Realizamos esta entrevista a David na nova e flamante Biblioteca Municipal, na planta baixa da Casa do Concello. Alí charlamos detenidamente dos seus comezos no deporte, as súas impresións nestas últimas Olimpíadas e a súa nova vida en Madrid...

Bos días David, en primeiro lugar gracias (e non grazas, que sabemos que non te gusta) por atender a Noticiasorosal.
-Repasando un pouquiño o teu pasado e segundo declaración túas, no seu momento deixaches o deporte de equipo (balonmán) polo individual. ¿Por que o atletismo, por que o decathlon?
Xoguei no Atlético Novás e na Selección Galega, sendo tamén preseleccionado para a Española. Pero si, decidín que era mellor dedicarme ao atletismo, a pesar de ter varias ofertas para seguir no balonmán. Para min foi como un reto persoal, quen fora mellor ca min, tiña que demostralo con marcas. Se perdo, perdo eu só.

-¿Se te dicimos o nome de Félix Piñel…?
É o precursor de todo isto. O Rosal non sabe aínda ben todo o que lle debe a Félix. A mágoa é que na miña época no Manuel Suárez Marquier había moitos nenos con características parecidas as miñas, pero unha vez que saen do colexio acábase para eles o atletismo. No meu caso porque a min gustábame moito, empecei a destacar e os meus pais puidéronme levar a Vigo a adestrar.

-Temos entendido que fai uns días visitaches precisamente ese colexio.
Pois si, estivo moi ben, fun ata o Suárez Marquier para dar unha charla a tres grupos de rapaces, comentarlles un pouquiño a miña vida e as miñas experiencias deportivas. A verdade tanto os rapaces como eu mesmo gozamos moito desta xornada.

-Antonio Peñalver dis que foi un referente para ti e o Decathlon en xeral.
Sen dúbida. Eu tiña 11 anos e me dixen “quero ser como el”. Peñalver foi o pioneiro, un exemplo a seguir no seu momento, pois foi medalla de prata nas Olimpíadas de Barcelona ’92.

-¿Cales son as túas sensacións despois de Pequín? ¿Con ánimo de ir a polos teus terceiros Xogos?
A verdade é que moi ben, aínda mellor que en Atenas. ¿Os terceiros Xogos? Si, por suposto, intentareino. Dentro de catro anos as Olimpíadas serán en Londres e terei 31 anos.

-¿Entón mellor nas Olimpíadas de Pequín que en Atenas?
Sen dúbida. Primeiro, porque foron máis días. En Atenas foron 8 e en Pequín 19. Ademais en Atenas estábamos bastante separados, cousa que non pasou na capital chinesa, pois vivíamos toda a expedición española na Vila Olímpica, onde interactuabas coa xente, había máis unidade, máis e mellor turismo…

-Estiveches na Muralla…
Impresionante. Ao contrario que se poida pensar, non pasa por entre as montañas, senón por riba delas. Subir, subir, subir… moitísimos turistas “en procesión” e na súa maioría orientais. Aquí gravei coa Televisión de Galicia unha pequena e rápida reportaxe, aproveitando uns momentiños de paz, pois montamos no telesférico e ao saír comezou a chover dunha maneira que non había paraugas que servise.

-¿E falando de augas… que é o que ocorre con Galicia e o atletismo?
Eu o que vexo é que Galicia é o “País da choiva” e non hai un sitio cuberto para adestrar. Que destacamos moitísimo nos deportes náuticos porque temos auga pero ao non haber pistas cubertas non se pode destacar ao 100% no atletismo. Ese é o gran problema. Vas por exemplo a Braga (Portugal) e aí si hai instalacións adecuadas. En Galicia non temos os medios para poder adestrar e a xente acaba por emigrar. As boas instalacións van unidas aos bos resultados.

-E agora tiveches que face-las maletas á capital de España…
En Madrid o que teño é medios. O que busco simplemente é ese sitio cuberto para adestrar e aquí si o hai, con pista de atletismo ao lado, onde podes practicar pértega, altura… Polo menos non fará tanto frío como por exemplo Vigo, onde quentei moitas veces aínda que pareza mentira, con plumífero… É un cambio fundamental. Terei un servizo médico, servizo de terapeutas, ximnasios especializados, piscina para a rehabilitación… En fin, unhas condicións e unhas instalacións dignas.

-¿Que é o que buscas con este cambio? ¿Que é o que agardas?
Fundamentalmente busco mellorar marcas para estar arriba no ránking mundial. Quédame a espiña -a pesar de ir por dúas veces a uns Xogos Olímpicos- de non estar nunca nun Europeo ou nun Mundial absoluto. A ver este ano, que se celebra o Campionato do Mundo en Berlín, se consigo a mínima e me mirades por alí.

A OUTRA ENTREVISTA

-Unha comida
O sushi (鮨, 鮓, 寿司 o 壽司, prato de orixe xaponesa a base de arroz cocido aderezado con vinagre de arroz, azucre e sal).
-Unha bebida
A cervexa
-Un color
O azul escuro
-Un libro
A xente que me sigue sabe que me gustan moito os cómics, así que vou a dicir: Berserk.
-Unha película
Os sete samurais, do director Akira Kurosawa.
-Música
Escoito de todo menos o que soe a latino (bachata, reggaeton…)
-Que levarías a unha illa deserta
Unha cana e un coitelo… (risas)… algo que sexa útil.
-Un defecto
Quizais un pouco desordenado
-Unha virtude
Nunca me dou por vencido
-Unha paraxe de O Rosal
Niño do Corvo
-Que é o que botas máis de menos cando non estás no Rosal
A Ribeira encántame, coas súas illas, os paseos por elas…
-Un sono sen realizar
Ser campión olímpico
-Un sono cumprido
Ir a uns Xogos
-Unha frase ou refrán que apliques á vida
Non fagas aos demais o que non queres que te fagan a ti.

O Rosal, outubro de 2008

Xoán Carlos Treinta Martínez, profesor

2008-06-25T16:31:00.000-07:00

Levábamos moito tempo queréndolle facer esta entrevista ao profesor rosaleiro Xoán Carlos Treinta Martínez. Achegámonos pois ata a súa Academia, na Cunchada. Un centro de ensino avalado polas boas críticas, o seu impresionante facer e sobre todo pola súa altísima porcentaxe de aprobados, que ronda hoxe en día o 80%. Como nas Matemáticas... as contas cadran...

-Boas tardes Carlos, en primeiro lugar grazas por atender a Noticias O Rosal. A verdade é que sempre tivemos curiosidade por coñecer un pouquiño máis de ti, de saber cal é o teu segredo... ¿cal é a clave do teu éxito no panorama académico e máis agora, nestes difíciles tempos?

Ben, pois na miña opinión o meu método non é outro que a experiencia de anos atrás e sobre todo a dedicación exclusiva a este oficio. Debo estar preparado, pois sempre teño alumnos de diferentes idades e niveis.

-¿Con cantos alumnos contas entón nestes momentos? ¿Que idades comprenden?

Normalmente, cunha media de trinta alumnos durante o ano. As idades son moi diversas, dende nenos de 8 anos ata xa adultos. Preparo alumnos maiores de 18 anos para acceder a ciclos superiores e tamén a maiores de 25 para o seu acceso á universidade.

-¿Cal foi o máximo de alumnos que tiveches ao teu cargo nun só ano?

Pois mira, foi de 72 rapaces, que ao ser tantos tiven que repartilos en tres clases e por suposto con horarios e días diferentes para manter certa orde e poder dedicarme ao 100% a cada un.
-¿Que asignaturas soes impartir?

A nivel de primaria e ESO dou tódalas asignaturas. A partir de bacharelato imparto matemáticas, física e química. Con respecto aos alumnos universitarios céntrome, soamente, nas matemá-

ticas.

-¿Que sintes cando un alumno teu aproba? Pois digamos que os seus pais recurren a ti como un apoio para axudar a ese rapaz fóra das horas lectivas do colexio-instituto...

Como te podes imaxinar é unha grande felicidade porque sabes que efectivamente axudaches a aprobar a alguén e por suposto, esa felicidade vai "in crescendo" canto máis complicada sexa esa asignatura, esa materia a superar...

-¿Pódesnos contar algunha anécdota curiosa ou algún desafío que tiveras ao longo destes anos como profesor?

Pois mira, teño bastantes, pero quédome con estas dúas: conseguín que aprobara un alumno preparando o temario nunha soa hora. E outra curiosidade é que varios dos meus alumnos foran capaces de aprobar 7 asignaturas pendentes en setembro. Pero bueno, por suposto son casos excepcionais.

A OUTRA ENTREVISTA

Agora Carlos gustaríanos que nos responderas brevemente a estas cuestións, máis persoais. Velaquí van unhas poucas preguntiñas sobre os teus gustos:

-Unha comida

Sen dúbida, a carne asada.

-Unha bebida

A cervexa sen alcohol.

-Unha película

Déjà Vu, do director Tony Scott.

-Unha cidade

Clarisimamente, Sevilla. O Sur encántame.

-Un desexo

Por pedir... traballar nun colexio con praza fixa.

-Que é o que máis te gusta do Rosal

Moitas cousas, pero quédome co seu fantástico clima e a súa incrible paisaxe.

Lagos, 25-VI-2008.

(Máis información sobre Xoán Carlos Treinta en: http://noticiasorosal.blogspot.com/2008/06/xon-carlos-treinta-martnez-profesor.html

Julio Martínez Martínez, escultor

2008-06-12T12:30:00.000-07:00

Cunha calor propia xa destas datas, pero en verdade, inusual nestes últimos tempos, saímos dando un paseíño ata Caselas, xuradía de Fornelos para reunirnos alí con Julio Martínez Martínez, xove escultor rosalés. Atopámolo no seu taller, traballando e primeiramente procedemos a sacar algunhas fotiños das súas obras. Axiña tivemos que poñernos a cuberto do castigador "Lourenzo" para poder facer esta entrevista, que realizamos á sombriña, nun -como non- banco de pedra alí próximo. Julio Martínez Martínez naceu no Calvario, parroquia de Santa Mariña do Rosal o 30 de decembro de 1978. Fino debuxante e delicado escultor autodidacta, como imos a comprobar, o noso entrevistado sinte e defende o Arte como poucos.

-Que tal Julio, grazas en primeiro lugar por conceder esta entrevista a Noticias O Rosal. Ben, gustaríanos saber cal foi o teu primeiro contacto coas artes plásticas.

Pois comecei sobre os 8 anos. Dende esta idade ata os 15 anos fun alumno da pintora guardesa Alicia Alonso.

-¿Escultura, debuxo ou pintura?

O debuxo practícoo día a día, é unha liña que non perdo para nada. Quizais a pintura gustaríame recuperala. Teño retratos a carbón e a lapis, pero vamos, considérome como artista, escultor.

-¿Algún mestre en especial, fíxaste en alguén á hora de face-las túas esculturas?

Pódome considerar autodidacta pero sempre ollando aos mestres que temos ao noso redor: o tomiñés Xosé Antúnez Pousa, o finado Xoán Piñeiro, Silverio Rivas, etc... vas bebendo de todos, naces da nada e vas buscando e absorvendo datos, mirando, preguntando...

-¿Por que materiais te decantas?

Actualmente traballo co mármol e o granito, e nun futuro próximo gustaríame involucrarme máis no bronce. Pero se me teño que decantar por un -e todo hai que dicilo- o mármol.

-¿Predilección ou cariño por algunha obra en especial que teñas feito?

En principio e polo momento é en plan aprendizaxe. Pero se me teño que quedar con unha: un relevo-retrato da miña nai en granito, e tamén un busto do meu pai, porque son obras ás que lle teño cariño, son persoais.

-Asistimos fai poquiño á inauguración da túa obra pictórica e escultórica na Guarda ¿poderíanos facer un repaso dos lugares onde tes exposto?

Pois si, como ben dis tiven a última exposición, en abril, no Centro Cultural da Guarda. Teño tamén exposto en Nigrán ou, sempre con motivo da Feira do Viño do Rosal, dúas mostras, tanto nos xardíns do concello como na Sala de Exposicións Municipal. Salientar que en maio de 2007 expuxen no Centro Cultural de Ourense, participando no seu Certame de Artes Plásticas.

-¿Realmente se pode vivir da escultura, é dicir, como un traballo único e exclusivo?

Difícil, pero sí. O problema é que hai moita mentira no "comercio do arte".

-¿A que te refires?

Vexo que todo vale. Todo tipo de proxecto creativo de xente sin uns coñecementos previos ou unhas bases clásicas, dan un salto dende a nada... e acéptase.

-¿Algunha obra que teñas en mente realizar ou que te gustaría plasmar en breve?

Xa te avanzo en exclusiva (e nós dámoste as grazas) que teño un proxecto dun desnudo masculino a tamaño natural, bueno, máis, sobre os 2-2'20 metros de altura, en granito. Representaría a un poeta, sin o lapis e o libro, completamente desnudo.
-¿Que tipo de escultura realizas? ¿Que encargos te soen ofrecer?

Pois aparte das obras que fago de forma libre, teño encargos de retratos, bustos, tallas de santos, cruces, cruceiros...

-Falando de cruceiros, é inevitable preguntarte polo que tes no teu taller...

Simplemente comecei por reflexar algo tradicional de Galicia, participar un pouco no panorama galego de hórreos, cruceiros ou almiñas. En sí, este cruceiro é moi complexo, pois tanto o dado, a columna, o capitel ou pedestal pertencen a unha orde arquitectónica chamada "composta". Ten máis de 6 metros de altura e presiden a cruz o Cristo e a Virxe do Sagrado Corazón.

A OUTRA ENTREVISTA

Ben, agora, Julio, ímoste facer a que chamamos "A outra entrevista", máis persoal, indagando un pouquiño na túa vida privada. Gustaríanos que nos responderas brevemente e de forma rápida, case sen pensar a estas preguntiñas. Velaquí vai a primeira.

-Unha comida

O cocido.

-Unha bebida

Tal vez, un bo albariño.

-Un libro

"Los Pilares de la Tierra", de Ken Follet, encantoume.

-Unha película

Apocalypse Now, de Francis Ford Coppola.

-Unha obra escultórica

"La Piedad" de Miguel Ángel.

-Un cadro ou unha pintura

Fascínanme os frescos da Capela Sixtina, de Miguel Ángel, tamén, pero un cadro concreto... calquera de Velázquez ou de Goya.

-Un sono sen realizar

Moitos proxectos escultóricos.

-Un sono cumprido

Namorarme.

-Unha frase ou refrán que apliques á vida

Ser positivo.

Caselas (Fornelos), 12-VI-2008

Máis información sobre Julio Martínez en: http://noticiasorosal.blogspot.com/2008/06/entrevista-julio-martnez-martnez.html

Pedras e paisaxes de O Rosal

2008-06-08T12:06:00.000-07:00

Esta é a segunda edición do libro de Florindo Álvarez Martínez, home culto, coñecedor e amante da cultura galega, excepcionalmente dos valores históricos e artísticos do noso concello.
O libro, por suposto leva o mesmo título: Pedras e Paisaxes de O Rosal. Consta de 96 páxinas e recolle debuxos de significativos, singulares, simbólicos monumentos do concello. Nel atópanse igrexas, fontes, pontellas, cruceiros, capelas, casas vellas, escolas, almiñas, muíños, pazos, etc. Tamén o pintor de Marzán recolle algunhas paisaxes do concello.
Sen dúbida esta publicación é unha formidable selección de debuxos, onde se recolle boa parte do noso patrimonio histórico-arquitectónico, etnográfico, artístico e cultural do Rosal.
O libro leva o limiar do finado e ilustre escritor e poeta, cantor do Baixo Miño, Eliseo Alonso.
Edita o libro, nesta segunda edición, a meritísima “Fundación O Rosal”, que preside o enxeñeiro e empresario Rafael Vicente Fernández.
Imprimiu a obra: Donauta Publicidad S.A., da Guarda, en outubro de 2007.

Manuel Rodríguez Martínez "Trintiña"

2008-06-05T14:33:00.000-07:00

Achegámonos para facer a nosa primeira entrevista ao barrio da Cachada, xuradía de Marzán. Alí nos agarda Manuel Rodríguez Martínez, máis coñecido no Rosal polo "Trintiña".
Decidimos realizar esta visita por ser "Trintiña" un veterano cabaqueiro (telleiro) e constarnos que tivo unha ampla vida dedicada a este antigo e desaparecido oficio.
Cando estamos a piques de comeza-la entrevista, a súa atenta muller, Elisa, sírvenos unhas copiñas de viño "para que non se nos seque a boca".
Lémbranos o entrevistado, a modo de introdución, que naceu un 10 de decembro de 1925 e que fixo as súas primeiras letras na parroquia, asistindo á escola primaria de D. Pepe Sánchez, en Caselas.

-Moi boas, Manuel, gustaríanos saber como empezou neste oficio, o de cabaqueiro... ¿cales foron os seus inicios? ¿tivo outras profesións?

Aos 13 anos marchei para a "telleira" das Cortiñas en Pereiro de Aguiar, en Ourense, co tío Sebastián Cerqueira. Fixemos o viaxe a pé, para alá e para acá. A miña vida laboral é moi simple: fun cabaqueiro 25 anos e a clavar puntas en Suiza e cargar camións de terra coa pá e a picar muito, 27 anos. Pois iso, empecei aos 13 anos e parei de traballar para os outros aos 65. Pero agora nos 82 aínda estou a traballar, pero para min.

-¿Era tan duro como din o traballo de telleiro?

O traballo de telleiro era un traballo simple como outro calquera, pero era un traballo "temporeiro" e había que facer moitas pezas á man. Para que te fagas unha idea, entre tres ou catro persoas, que formábamos a chamada "cuadrilla", tiñamos que ter feitas sobre 2500 tellas ao día.

-¿Que opina da implantación do obradoiro para os nenos, un día antes, previo á Festa do Cabaqueiro do 12 de outubro?

A min paréceme moi boa idea, porque dentro de pouco, e eu son dos máis novos e teño 82 anos "grandes" non vai a haber no Rosal nin un só demostrador. Ten que pasar este oficio de telleiro, de "cabaqueiro", á Historia.

-¿Que cree que é necesario entón para conseguilo?

Pois é necesario enseñar a un equipo de rapaces no Rosal, que foran capaces de demostrar (aínda que non fora como para gaña-la vida como telleiros). E que dixeran: "os nosos abuelos, os nosos antepasados, facían as tellas desta maneira". Pagarlle a eses rapaces, porque así aprendían e non se perdía este oficio.

A OUTRA ENTREVISTA

Ben, Manuel, como xa estará cansado de que sempre lle pregunten pola "Cabaqueira", ímoslle facer a que chamamos nós "A outra entrevista". Unhas preguntiñas rápidas, quizais máis persoais. Velaquí vai a primeira.

-¿Cal é a súa comida preferida?

Mira unha cousa que te vou a dicir: eu fun criado fai muitos anos... e a nós gústanos de maiores o que nos enseñan a comer de nenos. Eu son moi galego, gústanme moito as patacas con carne, con touciño, con pescado... as patacas! mellor que o arroz, os fideos...

-¿Unha bebida?

Bueno, a bebida... eu empecei a proba-lo viño cando tiña 30 anos eh... (Elisa, a súa muller, intervén e corrobora o que di Manuel cun: "sí, sí, é verdade"). Ata os 30 bebía auga, pero teño que descontalos agora... (risas)

-¿Un deporte que lle guste ou que practicara...?

Tódolos deportes solitarios: ciclismo, boxeo, natación... todo ao que non haxa a quen botarlle á culpa... foi a culpa do porteiro... foi a culpa de... non! gústanme os deportes solitarios.

-¿Un xogo tradicional?

O que mellor se me daba eran as bolas, as canicas... e o peor o trompo, o pión, dábaseme moi mal.

-¿Unha cidade?

Madrid gustábame moito... Eu traballei alí 6 anos, nas Ventas do Espíritu Santo, detrás da Praza de Touros.

-Unha película que lembre ou que lle gustara especialmente.

Lémbrome dunha, mireina en Madrid e titulábase: "Bajo el terror del águila", unha película de fantasía, que hoxe é unha pura realidade.

-Unha frase... un refrán que aplique á vida.

Dedicado a min: "O que torto nace, torto morre"

-Xa para rematar... ¿un vicio confesable?

Uy... eu tiña unha manía, que a perdín despois de casado: "a de ler, pero sempre quedaba dormido co libro enriba". Gústame moito ler.

A Cachada (Marzán), 5-VI-2008

Máis información sobre Manuel "Trintiña" en: http://noticiasorosal.blogspot.com/2008/06/nova-seccin-entrevistas.html

Boletín Informativo Municipal do Rosal

2008-06-04T06:57:00.000-07:00

GALEGO

Nace esta publicación o 23 de decembro de 1987: "A Comisión de Goberno acorda por unanimidade e a fin de informar ao pobo en xeral do acontecido no Concello, facer un Boletín Informativo Municipal nun principio coa periodicidade de cada trimestre. Así mesmo que dito BIM sexa repartido a cada casa gratuitamente. O seu desenrolo e confección será supervisado por esta Comisión de Goberno".

Pois 21 anos despois, o boletín atópase no seu número 47 (agora sae anualmente). O BIM convertiuse nun referente no Baixo Miño e foi o pioneiro das publicacións municipais da Comarca. En palabras do seu director, Xoán Martínez Tamuxe, no seu primeiro número "O pobo ten o sacro deber e o dereito pleno a coñecer a súa propia identidade, as súas raíces histórico-antropolóxicas. Quen descoñeza o pasado non saberá camiñar con firmeza ao futuro".

CASTELLANO

Nace esta publicación el 23 de diciembre de 1987: "La Comisión de Gobierno acuerda por unanimidad y a fin de informar al pueblo en general de lo acontecido en el Municipio, hacer un Boletín Informativo Municipal en un principio con la periodicidad de cada trimestre. Asímismo que dicho BIM sea repartido a cada casa gratuitamente. Su desarrollo y confección será supervisado por esta Comisión de Gobierno".

Pues 21 años después, el boletín se encuentra en su número 47 (ahora sale anualmente). El BIM se convirtió en un referente en el Bajo Miño y fue el pionero de las publicaciones municipales de la Comarca. En palabras de su director, Xoán Martínez Tamuxe, en su primer número "El pueblo tiene el sacro deber y derecho pleno a conocer su propia identidad, sus raices histórico-antropológicas. Quienes desconocen el pasado, no sabrán caminar con firmeza hacia el futuro".